تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

کیمیای عشق - مناجات شاکرین (مناجات خمس عشر)

مناجات شاکرین (مناجات خمس عشر)

دوشنبه 4 آبان 1388 09:51 ق.ظ

نویسنده : هادی صدفی
ارسال شده در: آرشیو غنی کیمیای عشق ،

مناجات شاکرین

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ إِلَهِی أَذْهَلَنِی عَنْ إِقَامَةِ شُكْرِكَ تَتَابُعُ طَوْلِكَ وَ أَعْجَزَنِی عَنْ إِحْصَاءِ ثَنَائِكَ فَیْضُ فَضْلِكَ‏
 
به نام خداى بخشنده مهربان اى خدا نعمتهاى پى در پى تو مرا از انجام وظیفه شكرگزارى غافل كرد و فیضان دریاى كرمت مرا از ستایش عاجز گردانید

وَ شَغَلَنِی عَنْ ذِكْرِ مَحَامِدِكَ تَرَادُفُ عَوَائِدِكَ وَ أَعْیَانِی عَنْ نَشْرِ عَوَارِفِكَ تَوَالِی أَیَادِیكَ‏
 و عطاى پیوسته‏ات مرا از ذكر اوصاف جمالت باز داشته و مرحمتهاى متوالیت مرا از نشر و بیان نیكوئیهایت ناتوان ساخته

وَ هَذَا مَقَامُ مَنِ اعْتَرَفَ بِسُبُوغِ النَّعْمَاءِ وَ قَابَلَهَا بِالتَّقْصِیرِ وَ شَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ بِالْإِهْمَالِ وَ التَّضْیِیعِ‏
 این (ناتوانى) مقام كسى است كه به نعمتهاى بى‏شمار وسیع تو معترف و با تقصیر در (اداى شكر) آن نعمتها مواجه است و بر خود گواهى دهد كه نفس خود را ضایع و مهمل گذاشته است

وَ أَنْتَ الرَّءُوفُ الرَّحِیمُ الْبَرُّ الْكَرِیمُ الَّذِی لاَ یُخَیِّبُ قَاصِدِیهِ وَ لاَ یَطْرُدُ عَنْ فِنَائِهِ آمِلِیهِ‏
 و با این حال تو بسیار با رأفت و مهربان و با كرم و احسانى كه هیچكس كه رو به تو آرد محروم نكرده و احدى را كه به تو چشم امید دارد دور از درگاه كرمت نخواهى فرمود

بِسَاحَتِكَ تَحُطُّ رِحَالُ الرَّاجِینَ وَ بِعَرْصَتِكَ تَقِفُ آمَالُ الْمُسْتَرْفِدِینَ‏
 اى كه امیدواران همه به ساحت قدس تو بار افكنند و طالبان عطا به عرصه عنایتت اقامت كنند

فَلاَ تُقَابِلْ آمَالَنَا بِالتَّخْیِیبِ وَ الْإِیَاسِ وَ لاَ تُلْبِسْنَا سِرْبَالَ الْقُنُوطِ وَ الْإِبْلاَسِ‏
 امیدهایى كه به تو داریم با مأیوسى روبرو مگردان و جامه نومیدى مپوشان

إِلَهِی تَصَاغَرَ عِنْدَ تَعَاظُمِ آلاَئِكَ شُكْرِی وَ تَضَاءَلَ فِی جَنْبِ إِكْرَامِكَ إِیَّایَ ثَنَائِی وَ نَشْرِی‏
 اى خدا شكر من در مقابل نعمت‏هاى بزرگ تو بسیار ناچیز و حمد و ثناى من در قبال اكرام و عنایتت بسى ناقابل است

جَلَّلَتْنِی نِعَمُكَ مِنْ أَنْوَارِ الْإِیمَانِ حُلَلاً وَ ضَرَبَتْ عَلَیَّ لَطَائِفُ بِرِّكَ مِنَ الْعِزِّ كِلَلاً
 و نعمت انوار ایمان مرا بیاراسته به زیورهاى مجلل و لطائف جود و كرمت تاج عزت بر سرم نهاده

وَ قَلَّدَتْنِی مِنَنُكَ قَلاَئِدَ لاَ تُحَلُّ وَ طَوَّقَتْنِی أَطْوَاقاً لاَ تُفَلُ‏
 و احسانهایت رشته علاقه‏اى‏و طوقهاى شرافتى بر گردنم افكنده كه دیگر گشوده نگردد

فَآلاَؤُكَ جَمَّةٌ ضَعُفَ لِسَانِی عَنْ إِحْصَائِهَا وَ نَعْمَاؤُكَ كَثِیرَةٌ قَصُرَ فَهْمِی عَنْ إِدْرَاكِهَا فَضْلاً عَنِ اسْتِقْصَائِهَا
 آنقدر نعمتهاى تو زیاد است كه زبانم از شمارش ناتوان و به حدى بسیار است كه فهمم از ادراكش قاصر است تا چه رسد كه همه را بتواند اندازه یافت

فَكَیْفَ لِی بِتَحْصِیلِ الشُّكْرِ وَ شُكْرِی إِیَّاكَ یَفْتَقِرُ إِلَى شُكْرٍ فَكُلَّمَا قُلْتُ لَكَ الْحَمْدُ وَجَبَ عَلَیَّ لِذَلِكَ أَنْ أَقُولَ لَكَ الْحَمْدُ
 پس من چگونه توانم شكر آن نعم را بجاى آرم و حال آنكه شكر تو گفتن شكرى بر آن لازم است پس من هر چه حمد و شكرت گویم بر آن تو را نیز حمد و شكرى دیگر باید گفت

إِلَهِی فَكَمَا غَذَّیْتَنَا بِلُطْفِكَ وَ رَبَّیْتَنَا بِصُنْعِكَ فَتَمِّمْ عَلَیْنَا سَوَابِغَ النِّعَمِ وَ ادْفَعْ عَنَّا مَكَارِهَ النِّقَمِ‏
 اى خدا چنانكه ما را در اول به لطف خود غذا دادى و در مهد حكمت و صنعت پرورش دادى پس نعمتهاى بى حدت را بر ما به اتمام رسان و ناگواریهاى انتقامت را دفع گردان

وَ آتِنَا مِنْ حُظُوظِ الدَّارَیْنِ أَرْفَعَهَا وَ أَجَلَّهَا عَاجِلاً وَ آجِلاً
 و به ما در دو عالم بالاتر و بزرگتر حظ و بهره را كرامت فرما

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ بَلاَئِكَ وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ حَمْداً یُوَافِقُ رِضَاكَ‏
 و ستایش مخصوص توست بر ابتلاء و آزمایش نیكویت و وفور نعمتهایت آن گونه ستایشى كه پسند توست

وَ یَمْتَرِی الْعَظِیمَ مِنْ بِرِّكَ وَ نَدَاكَ یَا عَظِیمُ یَا كَرِیمُ بِرَحْمَتِكَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏
 و احسان و عطاى بزرگ تو را بر ما قرار مى‏دارد اى خداى بزرگ با كرم و احسان به حق رحمتت اى مهربانترین مهربانان عالم.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 23 آبان 1388 03:57 ق.ظ