تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

کیمیای عشق - شرح فضیلت وزیارت عاشورا و علقمه (قسمت 2)

شرح فضیلت وزیارت عاشورا و علقمه (قسمت 2)

دوشنبه 4 آبان 1388 09:54 ق.ظ

نویسنده : هادی صدفی
ارسال شده در: آرشیو غنی کیمیای عشق ،
فضیلت عاشورا (2)

علقمه گفت كه فرمود حضرت باقر علیه السلام كه اگر بتوانى كه زیارت كنى آن حضرت را در هر روز به این زیارت در خانه

خود بكن كه خواهد بود براى تو جمیع این ثوابها و روایت كرده محمد بن خالد طیالسى از سیف بن عمیره كه گفت بیرون

رفتم با صفوان بن مهران و جمعى دیگر از اصحاب خودمان بسوى نجف بعد از خروج حضرت صادق علیه السلام از حیره

به جانب مدینه پس زمانى كه ما فارغ شدیم از زیارت یعنى زیارت امیر المؤمنین علیه السلام گردانید صفوان صورت خود

را به جانب مشهد ابو عبد الله علیه السلام پس گفت از براى ما كه زیارت كنید حسین علیه السلام را از این مكان از نزد سر مقدس امیر المؤمنین علیه السلام كه از

اینجا ایما و اشاره كرد به سلام بر آن حضرت جناب صادق علیه السلام و من در خدمتش بودم سیف گفت پس خواند

 صفوان همان زیارتى را كه روایت كرده بود علقمه بن محمد حضرمى از حضرت باقر علیه السلام در روز عاشورا آنگاه

 دو ركعت نماز كرد نزد سر امیر المؤمنین علیه السلام و وداع گفت بعد از آن نماز امیر المؤمنین علیه السلام را و

اشاره كرد به جانب قبر حسین علیه السلام به سلام در حالتى كه گردانیده بود روى خود را به جانب او و وداع كرد

بعد از زیارت او را و از دعاهایى كه بعد از نماز خواند این بود


یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ یَا كَاشِفَ كُرَبِ الْمَكْرُوبِینَ یَا غِیَاثَ الْمُسْتَغِیثِینَ‏
 اى خدا اى خدا اى خدا اى مستجاب كننده دعاى بیچارگان و اى برطرف كن غم و اندوه پریشان خاطران‏اى دادرس دادخواهان

یَا صَرِیخَ الْمُسْتَصْرِخِینَ (وَ) یَا مَنْ هُوَ أَقْرَبُ إِلَیَّ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ
 و اى فریادرس فریادخواهان و اى آنكه تو از رگ من به من نزدیكترى

(وَ) یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ (وَ) یَا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ بِالْأُفِقِ الْمُبِینِ‏
 اى آنكه بین شخص و قلب او حایل مى‏شوى اى آنكه ذاتت در منظره بلند است و وجودت در افق روشن است

(وَ) یَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى (وَ) یَا مَنْ یَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ
 اى آنكه او منحصرا بخشاینده و مهربان و بر عرش مستقر است اى آنكه نظر چشم آنان كه به خیانت نگرند و آنچه در دلها پنهان دارند همه را مى‏دانى

(وَ) یَا مَنْ لاَ یَخْفَى عَلَیْهِ خَافِیَةٌ یَا مَنْ لاَ تَشْتَبِهُ عَلَیْهِ الْأَصْوَاتُ‏
 اى آنكه هیچ امر مستور و سر مخفى بر تو پنهان نیست اى آنكه اصوات بر تو مشتبه نخواهد شد

(وَ) یَا مَنْ لاَ تُغَلِّطُهُ (تُغَلِّظُهُ) الْحَاجَاتُ (وَ) یَا مَنْ لاَ یُبْرِمُهُ إِلْحَاحُ الْمُلِحِّینَ‏
 و حاجات تو را به اشتباه نیفكند و اى كسى كه الحاح و التماس تو را رنج و ملال ندهد

یَا مُدْرِكَ كُلِّ فَوْتٍ (وَ) یَا جَامِعَ كُلِّ شَمْلٍ (وَ) یَا بَارِئَ النُّفُوسِ بَعْدَ الْمَوْتِ‏
 اى مدرك هر چه فوت شود و اى جمع آرنده هر چه در جهان متفرق و پریشان شود اى برانگیزنده جانها پس از موت

یَا مَنْ هُوَ كُلَّ یَوْمٍ فِی شَأْنٍ یَا قَاضِیَ الْحَاجَاتِ یَا مُنَفِّسَ الْكُرُبَاتِ یَا مُعْطِیَ السُّؤْلاَتِ‏
 اى آنكه تو را در هر روز شأن خاصى است اى برآورنده حاجات اى برطرف ساز غم و رنجها اى عطا بخش سؤالات

یَا وَلِیَّ الرَّغَبَاتِ یَا كَافِیَ الْمُهِمَّاتِ‏
 اى مالك رغبت و اشتیاقات اى كفایت كننده مهمات خلایق

یَا مَنْ یَكْفِی مِنْ كُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ لاَ یَكْفِی مِنْهُ شَیْ‏ءٌ فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ‏
 اى كسى كه تو به تنهایى كفایت از همه مى‏كنى و هیچ چیز در آسمان و زمین از تو كفایت نمى‏كند

أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ وَ عَلَیٍّ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ بِحَقِّ فَاطِمَةَ بِنْتِ نَبِیِّكَ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ‏
 از تو درخواست مى‏كنم به حق محمد خاتم پیغمبران و به حق على امیر اهل ایمان و به حق فاطمه دخت پیغمبرت و به حق حسن و حسین

فَإِنِّی بِهِمْ أَتَوَجَّهُ إِلَیْكَ فِی مَقَامِی هَذَا وَ بِهِمْ أَتَوَسَّلُ وَ بِهِمْ أَتَشَفَّعُ إِلَیْكَ‏
 كه من بوسیله آن بزرگواران به درگاه حضرتت رو آورده‏ام در این مقام و به آنها توسل جسته و آنان را به درگاهت شفیع مى‏آورم

وَ بِحَقِّهِمْ أَسْأَلُكَ وَ أُقْسِمُ وَ أَعْزِمُ عَلَیْكَ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِی لَهُمْ عِنْدَكَ وَ بِالْقَدْرِ الَّذِی لَهُمْ عِنْدَكَ‏
 و به حق آن پاكان از تو مسئلت مى‏كنم و قسم و سوگند به جد یاد مى‏كنم بر تو و به شأن و مقامى كه آن بزرگواران را نزد توست و به قدر و منزلتشان نزد تو

وَ بِالَّذِی فَضَّلْتَهُمْ عَلَى الْعَالَمِینَ وَ بِاسْمِكَ الَّذِی جَعَلْتَهُ عِنْدَهُمْ وَ بِهِ خَصَصْتَهُمْ دُونَ الْعَالَمِینَ‏
 و به آن سر حقیقتى كه موجب افضلیت آنها برعالمیان گردید و به آن اسم خاصى كه تو نزد آنها قرار دادى از همه خلق به آنها اختصاص دادى

وَ بِهِ أَبَنْتَهُمْ وَ أَبَنْتَ فَضْلَهُمْ مِنْ فَضْلِ الْعَالَمِینَ حَتَّى فَاقَ فَضْلُهُمْ فَضْلَ الْعَالَمِینَ جَمِیعاً
 تا آنكه فضل و كمال آنان برتر از تمام عالمیان گردید

أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَكْشِفَ عَنِّی غَمِّی وَ هَمِّی وَ كَرْبِی‏
  (به این امور تو را قسم مى‏دهم و) از تو درخواست مى‏كنم كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و هم و غم و رنج مرا برطرف سازى

وَ تَكْفِیَنِی الْمُهِمَّ مِنْ أُمُورِی وَ تَقْضِیَ عَنِّی دَیْنِی‏
 و مهمات امورم را كفایت فرمایى و دینم را ادا سازى

وَ تُجِیرَنِی مِنَ الْفَقْرِ وَ تُجِیرَنِی مِنَ الْفَاقَةِ وَ تُغْنِیَنِی عَنِ الْمَسْأَلَةِ إِلَى الْمَخْلُوقِینَ‏
 و از فقر و مسكنتم نجات دهى و مرا از سؤال از خلق به لطف و كرمت بى‏نیاز گردانى

وَ تَكْفِیَنِی هَمَّ مَنْ أَخَافُ هَمَّهُ وَ عُسْرَ مَنْ أَخَافُ عُسْرَهُ وَ حُزُونَةَ مَنْ أَخَافُ حُزُونَتَهُ‏
 و مرا كفایت كنى از هر هم و غمى كه از آن مى‏ترسم و از هر مشكل و خشونت هر كه خایفم

وَ شَرَّ مَنْ (مَا) أَخَافُ شَرَّهُ وَ مَكْرَ مَنْ أَخَافُ مَكْرَهُ وَ بَغْیَ مَنْ أَخَافُ بَغْیَهُ‏
 و از هر شر اشرارى كه ترسانم و از مكر و ظلم و جور كسانى كه خوفناكم

وَ جَوْرَ مَنْ أَخَافُ جَوْرَهُ وَ سُلْطَانَ مَنْ أَخَافُ سُلْطَانَهُ وَ كَیْدَ مَنْ أَخَافُ كَیْدَهُ‏
 و از تسلط و خدعه و كید و اقتدار كسانى كه از آنها خائفم بر خود

وَ مَقْدُرَةَ مَنْ أَخَافُ (بَلاَءَ) مَقْدُرَتَهُ عَلَیَّ وَ تَرُدَّ عَنِّی كَیْدَ الْكَیَدَةِ وَ مَكْرَ الْمَكَرَةِ
 از همه مرا حفظ و كفایت فرمائى و كید و خدعه حیلت گران و مكر مكاران را از من بگردانى

اللَّهُمَّ مَنْ أَرَادَنِی فَأَرِدْهُ وَ مَنْ كَادَنِی فَكِدْهُ‏
 پروردگارا هر كس با من اراده شرى دارد شرش را به خود او برگردان

وَ اصْرِفْ عَنِّی كَیْدَهُ وَ مَكْرَهُ وَ بَأْسَهُ وَ أَمَانِیَّهُ وَ امْنَعْهُ عَنِّی كَیْفَ شِئْتَ وَ أَنَّى شِئْتَ‏
 و هر كه با من قصد خدعه و فریب دارد آرزو و فریب و آسیب او را از من برطرف ساز و به هر طریق و به هرگاه مى‏خواهى آزارش را از من منع فرما

اللَّهُمَّ اشْغَلْهُ عَنِّی بِفَقْرٍ لاَ تَجْبُرُهُ وَ بِبَلاَءٍ لاَ تَسْتُرُهُ وَ بِفَاقَةٍ لاَ تَسُدُّهَا
 پروردگارا تو از فكر آزار من او را به فقر و مسكنت و بلا و مصیبت دایمى كه برطرف ابدا از او نگردانى

وَ بِسُقْمٍ لاَ تُعَافِیهِ وَ ذُلٍّ لاَ تُعِزُّهُ وَ بِمَسْكَنَةٍ لاَ تَجْبُرُهَا
 و به دردى كه عافیت نبخشى مشغولش گردان و به ذلت ابدى و فقر و مسكنت همیشگى كه هیچ جبران نكنى گرفتار ساز

اللَّهُمَّ اضْرِبْ بِالذُّلِّ نَصْبَ عَیْنَیْهِ وَ أَدْخِلْ عَلَیْهِ الْفَقْرَ فِی مَنْزِلِهِ وَ الْعِلَّةَ وَ السُّقْمَ فِی بَدَنِهِ‏
 پروردگارا ذلت نفس را نصب العین او گردان‏و فقر و احتیاج را به منزل او داخل ساز و درد و مرض را به بدن او جاى ده

حَتَّى تَشْغَلَهُ عَنِّی بِشُغْلٍ شَاغِلٍ لاَ فَرَاغَ لَهُ وَ أَنْسِهِ ذِكْرِی كَمَا أَنْسَیْتَهُ ذِكْرَكَ‏
 تا او را از من همیشه مشغول درد و الم و فقر خودش گردانى و مرا از یاد او ببر چنانكه یاد خود را از خاطرش بردى

وَ خُذْ عَنِّی بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ لِسَانِهِ وَ یَدِهِ وَ رِجْلِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَمِیعِ جَوَارِحِهِ‏
 و آن دشمن مرا تو به كرمت گوش و چشم و زبان و دست و پا و قلب و جمیع اعضایش را از آزار و اذیت به من منع فرما

وَ أَدْخِلْ عَلَیْهِ فِی جَمِیعِ ذَلِكَ السُّقْمَ وَ لاَ تَشْفِهِ حَتَّى تَجْعَلَ ذَلِكَ لَهُ شُغْلاً شَاغِلاً بِهِ عَنِّی وَ عَنْ ذِكْرِی‏
 و دردى به تمام این اعضاء و جوارحش مسلط فرما كه ابدا شفا نبخشى تا از من مشغول شود و یاد من از خاطرش برود

وَ اكْفِنِی یَا كَافِیَ مَا لاَ یَكْفِی سِوَاكَ فَإِنَّكَ الْكَافِی لاَ كَافِیَ سِوَاكَ وَ مُفَرِّجٌ لاَ مُفَرِّجَ سِوَاكَ‏
 و مهمات مرا كفایت فرما اى كافى مهماتى كه غیر تو احدى آن مهمات را كفایت نتواند كرد كه همانا تویى كفایت كننده در عالم و جز تو كفایت كننده‏اى نیست و فرج و گشایش امور منحصر به توست و غیر تو نیست

وَ مُغِیثٌ لاَ مُغِیثَ سِوَاكَ وَ جَارٌ لاَ جَارَ سِوَاكَ‏
 و فریادرس خلق تویى و غیر تو نیست و پناه بیچارگان تویى و غیر تو نیست

خَابَ مَنْ كَانَ جَارُهُ سِوَاكَ وَ مُغِیثُهُ سِوَاكَ وَ مَفْزَعُهُ إِلَى سِوَاكَ‏
 هر كس به جوار غیر تو پناه برد و فریادرسى جز تو طلبد و زارى به درگاه غیر تو كرد

وَ مَهْرَبُهُ (إِلَى سِوَاكَ) وَ مَلْجَؤُهُ إِلَى غَیْرِكَ (سِوَاكَ) وَ مَنْجَاهُ مِنْ مَخْلُوقٍ غَیْرِكَ‏
 و ملجأ و پناهى غیر تو جست و نجات بخشى ماسواى تو از مخلوق طلب كرد محروم و ناامید گشت

فَأَنْتَ ثِقَتِی وَ رَجَائِی وَ مَفْزَعِی وَ مَهْرَبِی وَ مَلْجَئِی وَ مَنْجَایَ‏
 پس تویى اى خدا اعتماد و امید من و محل زارى و پناه و ملجأ و نجات بخش من

فَبِكَ أَسْتَفْتِحُ وَ بِكَ أَسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أَتَوَجَّهُ إِلَیْكَ وَ أَتَوَسَّلُ وَ أَتَشَفَّعُ‏
 كه به لطف تو گشایش و فیروزى مى‏طلبم و بوسیله محمد و آل محمد (ص) بدرگاه تو روى مى‏آورم و توسل و شفاعت مى‏جویم

فَأَسْأَلُكَ یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ فَلَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الشُّكْرُ وَ إِلَیْكَ الْمُشْتَكَى وَ أَنْتَ الْمُسْتَعَانُ‏
 پس از تو منحصرا درخواست مى‏كنم اى خدا اى خدا اى خدا و تو را شكر و ستایش مى‏كنم و به درگاه تو به شكوه
و ناله و زارى مى‏آیم و از تو یار و یاور مى‏طلبم

فَأَسْأَلُكَ یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
 باز از تو تنها مسئلت مى‏كنم اى خدا اى خدا اى خدا به حق محمد و آل محمد كه درود فرستى بر محمد و آل اطهارش

وَ أَنْ تَكْشِفَ عَنِّی غَمِّی وَ هَمِّی وَ كَرْبِی فِی مَقَامِی هَذَا
 و از من هم و غم و رنج و پریشانیم را برطرف سازى در همین جا كه اقامت دارم

كَمَا كَشَفْتَ عَنْ نَبِیِّكَ هَمَّهُ وَ غَمَّهُ وَ كَرْبَهُ وَ كَفَیْتَهُ هَوْلَ عَدُوِّهِ‏
 چنانكه هم و غم و رنج‏پیغمبرت را هم تو برطرف فرمودى و از هول و هراس دشمنش كفایت كردى

فَاكْشِفْ عَنِّی كَمَا كَشَفْتَ عَنْهُ وَ فَرِّجْ عَنِّی كَمَا فَرَّجْتَ عَنْهُ وَ اكْفِنِی كَمَا كَفَیْتَهُ‏
 پس از من برطرف ساز چنانكه از آن حضرت برطرف ساختى و به من فرج و گشایش بخش چنانكه به او بخشیدى و امورم كفایت فرما چنانكه از او كفایت فرمودى

(وَ اصْرِفْ عَنِّی) هَوْلَ مَا أَخَافُ هَوْلَهُ وَ مَئُونَةَ مَا أَخَافُ مَئُونَتَهُ‏
 و هر چه از آن هراسانم تو برطرف گردان و از من آنچه كه از مشقت و زحمتش ترسانم

وَ هَمَّ مَا أَخَافُ هَمَّهُ بِلاَ مَئُونَةٍ عَلَى نَفْسِی مِنْ ذَلِكَ‏
 و آنچه از او اندوهناك و پریشان خاطرم بدون تحمل مشقت من تو از من كفایت فرما

وَ اصْرِفْنِی بِقَضَاءِ حَوَائِجِی وَ كِفَایَةِ مَا أَهَمَّنِی هَمُّهُ مِنْ أَمْرِ آخِرَتِی وَ دُنْیَایَ‏
 و مرا برآورده حاجت از اینجا بازگردان و مهمات امور دنیا و آخرتم را كفایت فرما

یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (وَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ) عَلَیْكَ (عَلَیْكُمَا) مِنِّی سَلاَمُ اللَّهِ أَبَداً (مَا بَقِیتُ) وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ
 اى امیر المؤمنین و اى ابا عبد الله الحسین سلام و تحیت خدا از من بر تو باد همیشه تا من باقیم و تا لیل و نهار باقى است

وَ لاَ جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِیَارَتِكُمَا وَ لاَ فَرَّقَ اللَّهُ بَیْنِی وَ بَیْنَكُمَا
 و خدا این زیارت مرا آخر عهد من در زیارت شما قرار ندهد و هرگز میان من و شما خدا جدایى نیفكند

اللَّهُمَّ أَحْیِنِی حَیَاةَ مُحَمَّدٍ وَ ذُرِّیَّتِهِ وَ أَمِتْنِی مَمَاتَهُمْ وَ تَوَفَّنِی عَلَى مِلَّتِهِمْ‏
 پروردگارا مرا به طریق حیوة محمد و آل محمد زنده بدار و به طریق آنان بمیران و بر ملت و شریعتشان قبض روحم فرما

وَ احْشُرْنِی فِی زُمْرَتِهِمْ وَ لاَ تُفَرِّقْ بَیْنِی وَ بَیْنَهُمْ طَرْفَةَ عَیْنٍ أَبَداً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ
 و در زمره آن بزرگواران محشورم گردان و طرفة العینى تا ابد در دنیا و آخرت میان من و آنها جدایى میفكن

یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَتَیْتُكُمَا زَائِراً وَ مُتَوَسِّلاً إِلَى اللَّهِ رَبِّی وَ رَبِّكُمَا
 اى امیر المؤمنین و اى ابا عبد الله من آمدم به زیارت شما و براى توسل بسوى خدا پروردگار من و شما

وَ مُتَوَجِّهاً إِلَیْهِ بِكُمَا وَ مُسْتَشْفِعاً (بِكُمَا) إِلَى اللَّهِ (تَعَالَى) فِی حَاجَتِی هَذِهِ‏
 و براى توجه به درگاه او بوسیله شما و به شفاعت شما و به شفاعت شما بسوى خدا براى برآمدن حاجتم

فَاشْفَعَا لِی فَإِنَّ لَكُمَا عِنْدَ اللَّهِ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ وَ الْجَاهَ الْوَجِیهَ وَ الْمَنْزِلَ الرَّفِیعَ وَ الْوَسِیلَةَ
 پس براى من به درگاه خدا شفاعت كنید كه شما را نزد خدا مقام بلند محمود و آبرومندى رتبه و منزلت رفیع است و وسیله خدایید

إِنِّی أَنْقَلِبُ عَنْكُمَا مُنْتَظِراً لِتَنَجُّزِ الْحَاجَةِ وَ قَضَائِهَا وَ نَجَاحِهَا مِنَ اللَّهِ بِشَفَاعَتِكُمَا لِی إِلَى اللَّهِ فِی ذَلِكَ فَلاَ أَخِیبُ‏
 حالیا من از زیارت شما باز مى‏گردم و منتظر برآمدن قطعى حاجتم و روا شدن آن از لطف خدا بواسطه شفاعت شما به درگاه‏حق در این حاجت هستم پس اى خدا ناامید نشوم

وَ لاَ یَكُونُ مُنْقَلَبِی مُنْقَلَباً خَائِباً خَاسِراً بَلْ یَكُونُ مُنْقَلَبِی مُنْقَلَباً رَاجِحاً (رَاجِیاً) مُفْلِحاً مُنْجِحاً مُسْتَجَاباً بِقَضَاءِ جَمِیعِ حَوَائِجِی (الْحَوَائِجِ)
 و از این سفر زیارت به زیان و حرمان باز نگردم بلكه از آن درگاه كرم با فضیلت و رستگارى و فیروزى و اجابت دعاها و برآورده شدن تمام حاجات باز گردم

وَ تَشَفَّعَا لِی إِلَى اللَّهِ انْقَلَبْتُ عَلَى مَا شَاءَ اللَّهُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ‏
 و با شفاعت به درگاه حق برگردم بر آنچه خدا مشیتش قرار گرفته و هیچ قدرت و نیرویى الا به حول و قوه خدا
نخواهد بود

مُفَوِّضاً أَمْرِی إِلَى اللَّهِ مُلْجِئاً ظَهْرِی إِلَى اللَّهِ مُتَوَكِّلاً عَلَى اللَّهِ‏
 كارم را به خدا تفویض مى‏كنم و در پناه حق و یارى او با توكل بر خدا

وَ أَقُولُ حَسْبِیَ اللَّهُ وَ كَفَى سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ دَعَا لَیْسَ لِی وَرَاءَ اللَّهِ وَ وَرَاءَكُمْ یَا سَادَتِی مُنْتَهًى‏
 پیوسته خواهم گفت كه خدا مرا بس و كافى است كه خدا هر كه او را به دعا بخواند مى‏شنود و مرا جز درگاه و درگاه شما بزرگانم كه اولیاء خدایید درى دیگر نیست

مَا شَاءَ رَبِّی كَانَ وَ مَا لَمْ یَشَأْ لَمْ یَكُنْ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ‏
 آنچه پروردگارم خواسته وجود یابد و آنچه نخواسته وجود نخواهد یافت و هیچ حول و قوه‏اى جز به خدا وجود ندارد

أَسْتَوْدِعُكُمَا اللَّهَ وَ لاَ جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّی إِلَیْكُمَا
 من شما دو بزرگوار را اینك وداع مى‏گویم و خدا این زیارت را آخرین عهدم به زیارت شما قرار ندهد

انْصَرَفْتُ یَا سَیِّدِی یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ مَوْلاَیَ وَ أَنْتَ (أُبْتُ) یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ یَا سَیِّدِی‏
 من بازگشتم اى آقاى من اى امیر المؤمنین و اى آقاى من اى ابا عبد الله

(وَ) سَلاَمِی عَلَیْكُمَا مُتَّصِلٌ مَا اتَّصَلَ اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ وَاصِلٌ ذَلِكَ إِلَیْكُمَا غَیْرُ (غَیْرَ) مَحْجُوبٍ عَنْكُمَا سَلاَمِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ‏
 و سلام و تحیت مادام كه شب و روز پیوسته به یكدیگرند بر شما باد و همیشه این سلام به شما واصل شود و از شما پوشیده و محجوب هیچگاه نباشد انشاء الله

وَ أَسْأَلُهُ بِحَقِّكُمَا أَنْ یَشَاءَ ذَلِكَ وَ یَفْعَلَ فَإِنَّهُ حَمِیدٌ مَجِیدٌ
 و از خدا به حق شما دو بزرگوار مسئلت مى‏كنم كه این همیشه با مشیت خدا و عنایت الهى انجام یابد كه او البته خداى بزرگوار ستوده صفات است

انْقَلَبْتُ یَا سَیِّدَیَّ عَنْكُمَا تَائِباً حَامِداً لِلَّهِ شَاكِراً رَاجِیاً لِلْإِجَابَةِ غَیْرَ آیِسٍ وَ لاَ قَانِطٍ
 بازگشتم اى آقاى من از زیارت شما در حالى كه از هر گناه توبه كرده و به حمد و شكر و سپاس حق مشغولم و امیدوار اجابت دعاهایم هستم و ابدا مأیوس از لطف خدا نیستم

آئِباً عَائِداً رَاجِعاً إِلَى زِیَارَتِكُمَا غَیْرَ رَاغِبٍ عَنْكُمَا وَ لاَ مِنْ (عَنْ) زِیَارَتِكُمَا
 كه باز مكرر رجوع به درگاه شما و بازگشت به زیارت قبور مطهر شما كنم و هیچ از شما و زیارت قبور مطهرتان سیر نشوم

بَلْ رَاجِعٌ عَائِدٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ‏
 بلكه مكرر باز بیایم انشاء الله و البته هیچ حول و قوه‏اى جز به خواست خدا نخواهد بود

یَا سَادَتِی رَغِبْتُ إِلَیْكُمَا وَ إِلَى زِیَارَتِكُمَا بَعْدَ أَنْ زَهِدَ فِیكُمَا وَ فِی زِیَارَتِكُمَا أَهْلُ الدُّنْیَا
 اى بزرگان من به زیارت شما مشتاق و مایل بودم بعد از آنكه اهل دنیا را دیدم به شما و زیارت شما بى‏میل و رغبت بودند

فَلاَ خَیَّبَنِیَ اللَّهُ مَا (مِمَّا) رَجَوْتُ وَ مَا أَمَّلْتُ فِی زِیَارَتِكُمَا إِنَّهُ قَرِیبٌ مُجِیبٌ‏
 پس خدا مرا از امید و آرزویى كه دارم محروم نگرداند و هم از زیارت شما محروم نسازد كه او به ما نزدیك است و اجابت كننده دعا خیلى است.

سیف بن عمیره گوید كه سؤال كردم از صفوان و گفتم كه علقمه بن محمد این دعا را براى ما از حضرت باقر علیه

السلام روایت نكرد بلكه همان زیارت را حدیث كرد صفوان گفت كه وارد شدم با سید خودم حضرت صادق علیه

السلام به این مكان پس بجا آورد مثل آنچه را كه ما بجا آوردیم در زیارت و دعا كرد به این دعا هنگام وداع بعد از اینكه

دو ركعت نماز گزاشت چنانچه ما نماز گزاشتیم و وداع كرد چنانچه ما وداع كردیم پس صفوان گفت كه حضرت صادق

علیه السلام به من فرمود كه مواظب باش این زیارت را و بخوان این دعا را و زیارت كن به آن پس بدرستیكه من

ضامنم بر خدا براى هر كه زیارت كند به این زیارت و دعا كند به این دعا از نزدیك یا دور اینكه زیارتش مقبول شود و

سعیش مشكور و سلامش به آن حضرت برسد و محجوب نماند و حاجت او قضا شود از جانب خداى تعالى به هر

مرتبه كه خواهد برسد و او را نومید برنگرداند اى صفوان یافتم این زیارت را به این ضمان از پدرم و پدرم از پدرش

على بن الحسین علیهم السلام به همین ضمان و او از حسین علیه السلام به همین ضمان و حسین علیه

السلام از برادرش حسن علیه السلام به همین ضمان و حسن از پدرش امیر المؤمنین علیه السلام با همین ضمان

 و امیر المؤمنین علیه السلام از رسول خدا صلى الله علیه و آله با همین ضمان و رسول خدا صلى الله علیه و آله از

جبرئیل با همین ضمان و جبرئیل از خداى تعالى با همین ضمان و به تحقیق كه خداوند عز و جل قسم خورده به ذات

 مقدس خود كه هر كه زیارت كند حسین علیه السلام را به این زیارت از نزدیك یا دور و دعا كند به این دعا قبول مى‏

كنم از او زیارت او را و مى‏پذیرم از او خواهش او را به هر قدر كه باشد و مى‏دهم مسئلتش را پس بازنگردد از

حضرت من با ناامیدى و خسار و بازش گردانم با چشم روشن به برآوردن حاجت و فوز به جنت و آزادى از دوزخ و قبول

 كنم شفاعت او را در حق هر كس كه شفاعت كند حضرت فرماید جز دشمن ما اهل بیت كه در حق او قبول نشود

قسم خورده حق تعالى به این بر ذات اقدسش و گواه گرفته ما را بر آنچه كه گواهى دادند به آن ملائكه ملكوت او

پس جبرئیل گفت یا رسول الله خدا فرستاده مرا به سوى تو به جهت سرور و بشارت تو و شادى و بشارت على و

فاطمه و حسن و حسین و امامان از اولاد تو علیهم السلام تا روز قیامت پس مستمر و پاینده باد مسرت تو و

مسرت على و فاطمه و حسن و حسین و امامان علیهم السلام و شیعه شما تا روز رستخیز پس صفوان گفت كه

حضرت صادق علیه السلام با من فرمود اى صفوان هر گاه روى داد از براى تو به سوى خداى عز و جل حاجتى پس

زیارت كن به این زیارت از هر مكانى كه بوده باشى و بخوان این دعا را و بخواه از پروردگار خود حاجتت را كه برآورده

شود از خدا و خدا خلاف نخواهد فرمود وعده خود را بر رسول خود به جود و امتنان خویش و الحمد لله مؤلف گوید كه

در نجم ثاقب در ذیل حكایت تشرف جناب حاج سید احمد رشتى به ملاقات امام عصر ارواحنا فداه در سفر حج و

فرمایش آن حضرت به او كه چرا شما عاشورا نمى‏خوانید عاشورا عاشورا عاشورا و آن حكایت را ما إن شاء الله بعد

از زیارت جامعه كبیره نقل خواهیم كرد شیخ ما ثقه الاسلام نورى رحمه الله فرموده اما زیارت عاشورا پس در فضل و

مقام آن بس كه از سنخ سایر زیارات نیست كه به ظاهر از انشاى و املاى معصومى باشد هر چند كه از قلوب

مطهره ایشان چیزى جز آنچه از عالم بالا به آنجا رسد بیرون نیاید بلكه از سنخ احادیث قدسیه است كه به همین

ترتیب از زیارت و لعن و سلام و دعا از حضرت احدیت جلت عظمته به جبرئیل امین و از او به خاتم النبیین صلى الله

علیه و آله رسیده و به حسب تجربه مداومت به آن در چهل روز یا كمتر در قضاى حاجات و نیل مقاصد و دفع اعادى

بى‏نظیر و لكن احسن فواید آن كه از مواظبت آن به دست آمده فایده‏اى است كه در كتاب دار السلام ذكر كردم و

اجمال آن آنكه ثقه صالح متقى حاج ملا حسن یزدى كه از نیكان مجاورین نجف اشرف است و پیوسته مشغول

عبادت و زیارت نقل كرد از ثقه امین حاج محمد على یزدى كه مرد فاضل صالحى بود در یزد كه دائما مشغول اصلاح

امر آخرت خود بود و شبها در مقبره خارج یزد كه در آن جماعتى از صلحا مدفونند و معروف است به مزار به سر مى‏

برد و او را همسایه‏اى بود كه در كودكى با هم بزرگ شده و در نزد یك معلم مى‏رفتند تا آنكه بزرگ شد و شغل

عشارى پیش گرفت تا آنكه مرد و در همان مقبره نزدیك محلى كه آن مرد صالح بیتوته مى‏كرد دفن كردند پس او را در

خواب دید پس از گذشتن كمتر از ماهى كه در هیئت نیكویى است پس به نزد او رفت و گفت من مى‏دانم مبدا و

منتهاى كار تو و ظاهر و باطن ترا و نبودى از آنها كه احتمال رود نیكى در باطن ایشان و شغل تو مقتضى نبود جز

عذاب را پس به كدام عمل به این مقام رسیدى گفت چنان است كه گفتى و من در اشد عذاب بودم از روز وفات تا

دیروز كه زوجه استاد اشرف حداد فوت شد و در این مكان او را دفن كردند و اشاره كرد به موضعى كه قریب صد ذرع

از او دور بود و در شب وفات او حضرت ابى عبد الله الحسین علیه السلام سه مرتبه او را زیارت كرد و در مرتبه سوم

امر فرمود به رفع عذاب از این مقبره پس حالت ما نیكو شد و در سعه و نعمت افتادیم پس از خواب متحیرانه بیدار

شد و حداد را نمى‏شناخت و محله او را نمى‏دانست پس در بازار حدادان از او تفحص كرد و او را پیدا نمود از او

پرسید براى تو زوجه‏اى بود گفت آرى دیروز وفات كرد و او را در فلان مكان و همان موضع را اسم برد دفن كردم گفت

او به زیارت ابى عبد الله علیه السلام رفته بود گفت نه گفت ذكر مصایب او مى‏كرد گفت نه گفت مجلس تعزیه‏دارى

داشت گفت نه آنگاه پرسید چه مى‏جویى خواب را نقل كرد گفت آن زن مواظبت داشت به زیارت عاشورا




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 19 آبان 1388 01:12 ق.ظ