تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

کیمیای عشق - دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 1)

دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 1)

دوشنبه 4 آبان 1388 10:04 ق.ظ

نویسنده : هادی صدفی
ارسال شده در: آرشیو غنی کیمیای عشق ،
دعاى عرفه

 از جمله دعاهاى مشهور این روز (عرفه) دعاى حضرت سید الشهداء علیه السلام است بشر و بشیر پسران غالب

اسدى روایت كرده‏اند كه پسین روز عرفه در عرفات در خدمت آن حضرت بودیم پس از خیمه خود بیرون آمدند با گروهى

از اهل بیت و فرزندان و شیعیان با نهایت تذلل و خشوع پس در جانب چپ كوه ایستادند و روى مبارك را بسوى كعبه

گردانیدند و دستها را برابر رو برداشتند مانند مسكینى كه طعام طلبد و این دعا را خواندند

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَیْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لاَ لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لاَ كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ‏
 ستایش مخصوص آن خدایى است كه هیچكس در عالم سر از حكم و فرمانش نتواند كشید و بخشش او را منع نتواند كرد و هیچ صانعى در آفرینش مانند صنع او پدید نتواند ساخت
وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ‏
 و اوست بخشنده بى‏پایان و انواع بدایع مخلوقات را بیافرید و بحكمت بالغه صنایع را متقن فرمود

لاَ تَخْفَى عَلَیْهِ الطَّلاَئِعُ وَ لاَ تَضِیعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ (أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلاَمِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ لِلْخَلِیقَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ)
 نه چیزى در جهان پدید آید كه از نظر عنایتش هرگز پنهان گردد و نه آنچه نزدش ودیعه نهند هیچگاه نابود شود

جَازِی كُلِّ صَانِعٍ وَ رَائِشُ كُلِّ قَانِعٍ وَ رَاحِمُ كُلِّ ضَارِعٍ‏
 عمل هر كس را پاداش دهد و امور اهل قناعت را اصلاح كند به حال هر كس به درگاهش تضرع و زارى كند ترحم فرماید

وَ مُنْزِلُ الْمَنَافِعِ وَ الْكِتَابِ الْجَامِعِ بِالنُّورِ السَّاطِعِ‏
 هر منفعت را به خلق او نازل گرداند چنانكه كتاب جامع را با نور علم و اشراق ایمان او نازل فرمود

وَ هُوَ لِلدَّعَوَاتِ سَامِعٌ وَ لِلْكُرُبَاتِ دَافِعٌ وَ لِلدَّرَجَاتِ رَافِعٌ وَ لِلْجَبَابِرَةِ قَامِعٌ‏
 اوست كه دعاى بندگان را مستجاب مى‏گرداند و گرفتاریهایشان را دفع میكند و مقامشان را بالا میبرد و گردنكشان را سركوب میكند

فَلاَ إِلَهَ غَیْرُهُ وَ لاَ شَیْ‏ءَ یَعْدِلُهُ وَ لَیْسَ كَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ
 پس غیر آن ذات یكتا هیچ خدایى نیست و او را عدیل نباشد و مثل و مانند ندارد

وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ وَ هُوَ عَلَى كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ
 شنواى دعاى خلق و بیناى امور عالم است به دقایق اشیاء بصیر و آگاه است و بر هر چیز توانایى و قدرت كامل دارد

اللَّهُمَّ إِنِّی أَرْغَبُ إِلَیْكَ وَ أَشْهَدُ بِالرُّبُوبِیَّةِ لَكَ‏
 اى خدا من اشتیاق دارم و به یكتائیت گواه و به ربوبیتت معترفم

مُقِرّاً (مُقِرٌّ) بِأَنَّكَ رَبِّی وَ أَنَّ إِلَیْكَ مَرَدِّی ابْتَدَأْتَنِی بِنِعْمَتِكَ قَبْلَ أَنْ أَكُونَ شَیْئًا مَذْكُوراً
 و مى‏دانم كه تو مربى و پروردگار منى و بازگشت من بسوى توست تو در اول كه من نابود بودم

وَ خَلَقْتَنِی مِنَ التُّرَابِ ثُمَّ أَسْكَنْتَنِی الْأَصْلاَبَ آمِناً لِرَیْبِ الْمَنُونِ وَ اخْتِلاَفِ الدُّهُورِ وَ السِّنِینَ‏
 به من نعمت وجود بخشیدى و مرا از خاك بیافریدى آنگاه در صلب پدرانم جاى دادى و از حوادث زمان و موانع دهر و اختلاف و تغییرات روزگاران مرا محفوظ داشتى

فَلَمْ أَزَلْ ظَاعِناً مِنْ صُلْبٍ إِلَى رَحِمٍ فِی تَقَادُمٍ مِنَ الْأَیَّامِ الْمَاضِیَةِ وَ الْقُرُونِ الْخَالِیَةِ
 تا آنكه پى درپى از یكایك پشت پدرانم به رحم مادران انتقال یافتم در آن ایام پیشین و دوران گذشته

لَمْ تُخْرِجْنِی لِرَأْفَتِكَ بِی وَ لُطْفِكَ لِی (بِی) وَ إِحْسَانِكَ إِلَیَّ فِی دَوْلَةِ أَئِمَّةِ الْكُفْرِ الَّذِینَ نَقَضُوا عَهْدَكَ وَ كَذَّبُوا رُسُلَكَ‏
 و از آنجا كه با من رأفت و مهربانى داشتى و نظر لطف‏و احسان مرا در دور سلطنت پیشوایان كفر و ضلالت كه عهد تو را شكستند و رسولانت را تكذیب كردند به دنیا نیاوردى

لَكِنَّكَ أَخْرَجْتَنِی (رَأْفَةً مِنْكَ وَ تَحَنُّناً عَلَیَّ) لِلَّذِی سَبَقَ لِی مِنَ الْهُدَى الَّذِی لَهُ یَسَّرْتَنِی‏
 و لیكن زمانى بوجود آوردى كه از بركت پیشواى توحید حضرت خاتم پیغمبرانت مقام هدایت كه در علم ازلیت مقرر بود بر من میسر فرمودى

وَ فِیهِ أَنْشَأْتَنِی وَ مِنْ قَبْلِ ذَلِكَ رَؤُفْتَ بِی بِجَمِیلِ صُنْعِكَ وَ سَوَابِغِ نِعَمِكَ‏
 و در این عصر هدایت مرا پرورش دادى و از این پیش هم پیوسته با من نیكویى و مهربانى كردى و به نعمت فراوانم متنعم ساختى

فَابْتَدَعْتَ خَلْقِی مِنْ مَنِیٍّ یُمْنَى وَ أَسْكَنْتَنِی فِی ظُلُمَاتٍ ثَلاَثٍ بَیْنَ لَحْمٍ وَ دَمٍ وَ جِلْدٍ
 تا آنگاه كه آفرینشم به مشیتت از آب نطفه فرمودى و در ظلمات سه گانه در میان لحم و دمم مسكن دادى

لَمْ تُشْهِدْنِی خَلْقِی (لَمْ تُشَهِّرْنِی بِخَلْقِی) وَ لَمْ تَجْعَلْ إِلَیَّ شَیْئًا مِنْ أَمْرِی‏
 نه مرا از كیفیت خلقتم آگه ساختى و نه كارى در آفرینشم به من واگذار كردى

ثُمَّ أَخْرَجْتَنِی لِلَّذِی سَبَقَ لِی مِنَ الْهُدَى إِلَى الدُّنْیَا تَامّاً سَوِیّاً
 تا آنكه مرا بر آن رتبه معرفت و هدایت علم ازلى با خلقت كامل و آراسته به دنیا آوردى

وَ حَفِظْتَنِی فِی الْمَهْدِ طِفْلاً صَبِیّاً وَ رَزَقْتَنِی مِنَ الْغِذَاءِ لَبَناً مَرِیّاً
 و در گهواره كه كودكى ناتوان بودم مرا نگهداشتى و از شیر مادر غذایى گوارا روزیم كردى

وَ عَطَفْتَ عَلَیَّ قُلُوبَ الْحَوَاضِنِ وَ كَفَّلْتَنِی الْأُمَّهَاتِ الرَّوَاحِمَ (الرَّحَائِمَ) وَ كَلَأْتَنِی مِنْ طَوَارِقِ الْجَانِ‏
 و دلهاى دایگان را به من مهربان ساختى مادران مهربان را براى محافظتم از آسیب جن و شیطان برگماشتى

وَ سَلَّمْتَنِی مِنَ الزِّیَادَةِ وَ النُّقْصَانِ فَتَعَالَیْتَ یَا رَحِیمُ یَا رَحْمَانُ‏
 و از عیب و نقصان خلقتم را پیراستى به هر حال بسى بلند مرتبه خداى مهربانى

حَتَّى إِذَا اسْتَهْلَلْتُ نَاطِقاً بِالْكَلاَمِ أَتْمَمْتَ عَلَیَّ سَوَابِغَ الْإِنْعَامِ وَ رَبَّیْتَنِی زَائِداً فِی كُلِّ عَامٍ‏
 پس آنگاه كه زبانم به سخن گشودى و نعمت بى‏حدت بر من تمام كردى و در هر سال به تربیتت فزونتر شدم

حَتَّى إِذَا اكْتَمَلَتْ فِطْرَتِی وَ اعْتَدَلَتْ مِرَّتِی (سَرِیرَتِی) أَوْجَبْتَ عَلَیَّ حُجَّتَكَ بِأَنْ أَلْهَمْتَنِی مَعْرِفَتَكَ وَ رَوَّعْتَنِی بِعَجَائِبِ
حِكْمَتِكَ (فِطْرَتِكَ)
 و خلقتم مقام كمال یافت و قواى جسم و جانم به حد اعتدال رسید پس حجت را بر من الزام نمودى و معرفت خود را به قلبم الهام فرمودى و در عجایب حكمتهاى خویش چشم عقلم را حیران ساختى

وَ أَیْقَظْتَنِی لِمَا ذَرَأْتَ فِی سَمَائِكَ وَ أَرْضِكَ مِنْ بَدَائِعِ خَلْقِكَ وَ نَبَّهْتَنِی لِشُكْرِكَ وَ ذِكْرِكَ‏
 و مرا بیدار و هشیار كردى تا در آسمان و زمین بدایع مخلوقاتت را مشاهده كنم و مرا به یاد خود و شكر نعمتهاى بى‏حد خویش متذكر ساختى

وَ أَوْجَبْتَ عَلَیَّ طَاعَتَكَ وَ عِبَادَتَكَ وَ فَهَّمْتَنِی مَا جَاءَتْ بِهِ رُسُلُكَ‏
 و فرض نمودى‏بر من طاعت و عبادتت را و فهم علوم و حقایقى كه پیمبرانت به وحى آوردند به من عطا فرمودى

وَ یَسَّرْتَ لِی تَقَبُّلَ مَرْضَاتِكَ وَ مَنَنْتَ عَلَیَّ فِی جَمِیعِ ذَلِكَ بِعَوْنِكَ وَ لُطْفِكَ‏
 و روح بزرگ مرا براى فهم پذیرفتن عطا كردى و به سعه صدر در یافتن مقام رضا و تسلیم را بر من آسان كردى و در تمام این مرحمتها بر من به اعانت و لطف خود منت گذاردى

ثُمَّ إِذْ خَلَقْتَنِی مِنْ خَیْرِ (حُرِّ) الثَّرَى لَمْ تَرْضَ لِی یَا إِلَهِی نِعْمَةً (بِنِعْمَةٍ) دُونَ أُخْرَى‏
 سپس كه مرا از بهترین خاك بیافریدى و براى آسایش من به یك نوع نعمت راضى نشدى بلكه به انواع نعمتهاى بیشمار مرا متنعم ساختى

وَ رَزَقْتَنِی مِنْ أَنْوَاعِ الْمَعَاشِ وَ صُنُوفِ الرِّیَاشِ بِمَنِّكَ الْعَظِیمِ الْأَعْظَمِ عَلَیَّ وَ إِحْسَانِكَ الْقَدِیمِ إِلَیَ‏
 و به هر گونه طعام و لباس و اثاث زندگى برخوردارم كردى و همه صرف لطف بى‏حد و احسان نامتناهى تو بود

حَتَّى إِذَا أَتْمَمْتَ عَلَیَّ جَمِیعَ النِّعَمِ وَ صَرَفْتَ عَنِّی كُلَّ النِّقَمِ‏
 و چون هر گونه نعمت را بر من تمام كردى و هر گونه رنج و بلا را از من برطرف نمودى

لَمْ یَمْنَعْكَ جَهْلِی وَ جُرْأَتِی عَلَیْكَ أَنْ دَلَلْتَنِی إِلَى (عَلَى) مَا یُقَرِّبُنِی إِلَیْكَ وَ وَفَّقْتَنِی لِمَا یُزْلِفُنِی لَدَیْكَ‏
 باز جهل و بى‏باكى من تو را مانع از این لطف بزرگ نشد كه دلالتم كنى و به هر چه سبب خشم و غضب توست و به مقام قرب خود موفق سازى

فَإِنْ دَعَوْتُكَ أَجَبْتَنِی وَ إِنْ سَأَلْتُكَ أَعْطَیْتَنِی وَ إِنْ أَطَعْتُكَ شَكَرْتَنِی‏
 و با همه بیباكى و گناه باز هر وقت تو را خواندم اجابت كردى و چون از تو درخواستى كردم عطا فرمودى و اگر تو را اطاعت كردم پاداش كامل دادى

وَ إِنْ شَكَرْتُكَ زِدْتَنِی كُلُّ ذَلِكَ إِكْمَالٌ (إِكْمَالاً) لِأَنْعُمِكَ عَلَیَّ وَ إِحْسَانِكَ إِلَیَ‏
 و اگر شكرت بجاى آوردم بر نعمتم افزودى همه این لطفها را فرمودى تا نعمت و احسانت را بر من به حد كمال رسانى

فَسُبْحَانَكَ سُبْحَانَكَ مِنْ مُبْدِئٍ مُعِیدٍ حَمِیدٍ مَجِیدٍ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُكَ وَ عَظُمَتْ آلاَؤُكَ‏
 زهى پاك و منزه خدایى كه پدید آرنده آفرینش و بازگرداننده خلقى ستوده صفات و با مجد و عزتى نامهاى مقدست پاك و نعمتهایت بزرگ

فَأَیَّ (فَأَیُّ) نِعَمِكَ یَا إِلَهِی أُحْصِی عَدَداً وَ ذِكْراً أَمْ أَیُّ عَطَایَاكَ أَقُومُ بِهَا شُكْراً
 پروردگارا چه نوع از نعمتهاى بى‏حسابت به ذكر و شمار توان آورد كدام یك از عطاهایت را به وظیفه شكرش قیام توان كرد

وَ هِیَ یَا رَبِّ أَكْثَرُ (أَكْبَرُ) مِنْ أَنْ یُحْصِیَهَا الْعَادُّونَ أَوْ یَبْلُغَ عِلْماً بِهَا الْحَافِظُونَ‏
 در صورتى كه نعمتت بیش از آن است كه حساب دانان بشمار آرند یا حافظان به آن دانا شوند

ثُمَّ مَا صَرَفْتَ وَ دَرَأْتَ عَنِّی اللَّهُمَّ مِنَ الضُّرِّ وَ الضَّرَّاءِ أَكْثَرُ مِمَّا ظَهَرَ لِی مِنَ الْعَافِیَةِ وَ السَّرَّاءِ
 و باز پروردگارا آن رنج و زیانها را كه از من به مرحمتت دفع كردى بیش از آن همه نعمت و عافیت است كه به ظاهر مشاهده مى‏كنم

وَ أَنَا (فَأَنَا) أَشْهَدُ یَا إِلَهِی بِحَقِیقَةِ إِیمَانِی وَ عَقْدِ عَزَمَاتِ یَقِینِی وَ خَالِصِ صَرِیحِ تَوْحِیدِی‏
 و من گواهى مى‏دهم براى خدا از خلوص و حقیقت ایمانم به عهد قلبم كه ازفرایض مقام یقین من است و توحیدى خالص و پاك از شایبه

وَ بَاطِنِ مَكْنُونِ ضَمِیرِی وَ عَلاَئِقِ مَجَارِی نُورِ بَصَرِی وَ أَسَارِیرِ صَفْحَةِ جَبِینِی‏
 و از باطن سر ضمیرم و از رشته‏هاى بینش نور چشم و اسرار نقشهاى جبینم

وَ خُرْقِ مَسَارِبِ نَفْسِی (نَفَسِی) وَ خَذَارِیفِ مَارِنِ عِرْنِینِی وَ مَسَارِبِ سِمَاخِ (صِمَاخِ) سَمْعِی‏
 و شكاف راههاى نفسهایم و مخزن و محفظه شامه‏ام و روزنه‏هاى وصول امواج صوتى به سماخ و استخوان سامعه‏ام

وَ مَا ضُمَّتْ وَ أَطْبَقَتْ عَلَیْهِ شَفَتَایَ وَ حَرَكَاتِ لَفْظِ لِسَانِی‏
 و آنچه را هر دو لبم از بر هم نهادن مى‏پوشاند و به حركات بى‏شمار زبانم

وَ مَغْرَزِ حَنَكِ فَمِی وَ فَكِّی وَ مَنَابِتِ أَضْرَاسِی وَ مَسَاغِ مَطْعَمِی وَ مَشْرَبِی‏
 و محل ارتباط فك بالا و فك پایینم و مكان روییدن دندان و عصب قوه ذایقه كه جایگاه ادراك گوارایى طعام و شراب است

وَ حِمَالَةِ أُمِّ رَأْسِی وَ بَلُوعِ فَارِغِ حَبَائِلِ (بُلُوغِ حَبَائِلِ بَارِعِ) عُنُقِی‏
 و آن استخوان كه ام رأس من بر آن استوار است و وسعتگاهى كه مكان رشته‏هاى اعصاب گردن من است

وَ مَا اشْتَمَلَ عَلَیْهِ تَامُورُ صَدْرِی وَ (جُمَلِ) حَمَائِلِ حَبْلِ وَتِینِی وَ نِیَاطِ حِجَابِ قَلْبِی وَ أَفْلاَذِ حَوَاشِی كَبِدِی‏
 و آنچه فضاى سینه من بر آن محیط است و آنجا كه رشته رگ و تینم حمایل است و آنجا كه پرده قلبم و قطعات اطراف جگرم بدان مرتبط است

وَ مَا حَوَتْهُ شَرَاسِیفُ أَضْلاَعِی وَ حِقَاقُ (حِقَاقِ) مَفَاصِلِی وَ قَبْضُ (قَبْضِ) عَوَامِلِی وَ أَطْرَافُ (أَطْرَافِ) أَنَامِلِی‏
 و شراسیف (دنده‏هاى) استخوان و غضروف پهلو و سربندهاى مفاصل من و قبض (و بسط) قواى عامله من و سر انگشتان من

وَ لَحْمِی وَ دَمِی وَ شَعْرِی وَ بَشَرِی وَ عَصَبِی وَ قَصَبِی وَ عِظَامِی‏
 و گوشت و خون و موى و پوست و اعصاب و ورید و شریان من و استخوانها

وَ مُخِّی وَ عُرُوقِی وَ جَمِیعُ (جَمِیعِ) جَوَارِحِی‏
 و مغز و رگ و پى‏هاى من و تمام اندامم

وَ مَا انْتَسَجَ عَلَى ذَلِكَ أَیَّامَ رضَاعِی وَ مَا أَقَلَّتِ الْأَرْضُ مِنِّی وَ نَوْمِی وَ یَقَظَتِی وَ سُكُونِی وَ حَرَكَاتِ رُكُوعِی وَ سُجُودِی‏
 انساج پرده‏ها و غشاهایى كه دوران شیر خوارگیم منسوج شده و آنچه زمین از من در پشت خود برداشته است و خواب و بیدارى من و آرامش و جنبش من و ركوع و سجود من

أَنْ لَوْ حَاوَلْتُ وَ اجْتَهَدْتُ مَدَى الْأَعْصَارِ وَ الْأَحْقَابِ لَوْ عُمِّرْتُهَا أَنْ أُؤَدِّیَ شُكْرَ وَاحِدَةٍ مِنْ أَنْعُمِكَ مَا اسْتَطَعْتُ ذَلِكَ‏
 كه از بسیارى آنها اگر به قصد و كوشش در ضبط آنها عمرى بپردازم طول مدت عصرها و بلكه قرنها اگر عمر كنم شكر یكى از آن نعمتها را نتوانم كرد

إِلاَّ بِمَنِّكَ الْمُوجَبِ عَلَیَّ بِهِ شُكْرُكَ أَبَداً جَدِیداً وَ ثَنَاءً طَارِفاً عَتِیداً
 مگر باز به نعمت دیگرت كه آن نیز بر من شكرى سر از نو و ستایشى تازه واجب گرداند

أَجَلْ وَ لَوْ حَرَصْتُ أَنَا وَ الْعَادُّونَ مِنْ أَنَامِكَ أَنْ نُحْصِیَ مَدَى إِنْعَامِكَ سَالِفِهِ (سَالِفَةً) وَ آنِفِهِ (آنِفَةً)
 آرى و اگر من و تمام حساب دانان عالم خلقت بخواهیم نهایت نعمتهایت از گذشته و حال و آینده را احصاء و شماره كنیم

مَا حَصَرْنَاهُ عَدَداً وَ لاَ أَحْصَیْنَاهُ أَمَداً
 هرگز بر حساب و شماره‏اش و درك نهایتش قادر نخواهیم بود

هَیْهَاتَ أَنَّى ذَلِكَ وَ أَنْتَ الْمُخْبِرُ فِی كِتَابِكَ النَّاطِقِ وَ النَّبَإِ الصَّادِقِ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لاَ تُحْصُوهَا
 هیهات كجا توانیم در صورتى كه تو خود در كتاب ناطق قرآن (كه مبین حق و حقیقت است) بیان فرمودى كه اگر
خواهید كه نعمتهاى خدا را بشمار آرید هرگز نتوانید

صَدَقَ كِتَابُكَ اللَّهُمَّ وَ إِنْبَاؤُكَ وَ بَلَّغَتْ أَنْبِیَاؤُكَ وَ رُسُلُكَ مَا أَنْزَلْتَ عَلَیْهِمْ مِنْ وَحْیِكَ وَ شَرَعْتَ لَهُمْ وَ بِهِمْ مِنْ دِینِكَ‏
 و البته كتاب و اخبار تو اى خدا صدق و حقیقت است سخنى است كه به پیمبران و رسولانت الهام شده و از مقام و حیت نازل گردیده است و دین خود را به آن وحى و روى آن كتاب تشریع كردى

غَیْرَ أَنِّی یَا إِلَهِی أَشْهَدُ بِجَهْدِی وَ جِدِّی وَ مَبْلَغِ طَاعَتِی (طَاقَتِی) وَ وُسْعِی وَ أَقُولُ مُؤْمِناً مُوقِناً
 و علاوه بر اینكه من اى خدا شهادت مى‏دهم با تمام توجه و كمال جدیت و به قدر طاعت و طاقتم وسعت فكر و معرفتم و با مقام ایمان و یقین مى‏گویم

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً فَیَكُونَ مَوْرُوثاً
 كه حمد و ستایش مخصوص خدایى است كه فرزند ندارد تا وارثى بر او باشد

وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ شَرِیكٌ فِی مُلْكِهِ فَیُضَادَّهُ فِیمَا ابْتَدَعَ‏
 و شریكى در سلطنت ندارد تا در ابداع و اختراعش كسى مخالفت و ضدیت كند

وَ لاَ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ فَیُرْفِدَهُ فِیمَا صَنَعَ فَسُبْحَانَهُ سُبْحَانَهُ لَوْ كَانَ فِیهِمَا آلِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ لَفَسَدَتَا وَ تَفَطَّرَتَا
 و قدرت كامله‏اش در صنع و ابداع محتاج به معاونت كسى نیست تا او را یارى كند منزه است خداى یكتایى كه اگر جز او خدایانى بودند نظم آسمان و زمین فاسد گشتى و از هم گسیختى

سُبْحَانَ اللَّهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ الَّذِی لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ
 منزه است خداى یگانه یكتا كه غنى بالذات است فرزندى ندارد و خود فرزند كسى نباشد و هیچكس مثل و مانند او نیست

الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْداً یُعَادِلُ حَمْدَ مَلاَئِكَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ وَ أَنْبِیَائِهِ الْمُرْسَلِینَ‏
 ستایش خداى را آن گونه ستایش كه فرشتگان مقرب و انبیاء مرسل كنند

وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى خِیَرَتِهِ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمُخْلَصِینَ وَ سَلَّمَ‏
 و درود به حبیب برگزیده او محمد خاتم پیغمبرانش و بر آل او كه همه پاكان و پاكیزگان عالم و بندگان خاص خالص اویند

پس شروع فرمود آن حضرت در سؤال و اهتمام نمود در دعا و آب از دیده‏هاى مباركش جارى بود پس گفت

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی أَخْشَاكَ كَأَنِّی أَرَاكَ وَ أَسْعِدْنِی بِتَقْوَاكَ وَ لاَ تُشْقِنِی بِمَعْصِیَتِكَ وَ خِرْ لِی فِی قَضَائِكَ‏
 اى خدا بمن آن مقام ترس و خشیت از جلال و عظمتت را عطا كن كه گویا تو را میبینم و مرا بتقوى و طاعتت سعادت بخش و بعصیانت شقاوتمند مگردان و قضا

وَ بَارِكْ لِی فِی قَدَرِكَ حَتَّى لاَ أُحِبَّ تَعْجِیلَ مَا أَخَّرْتَ وَ لاَ تَأْخِیرَ مَا عَجَّلْتَ‏
 و قدرت را بر من خیر و مبارك ساز تا در خوش و ناخوش مقدراتت آنچه دیر مى‏خواهى بر من زودتر دوست ندارم و
آنچه زودتر مى‏خواهى دیرتر مایل نباشم

اللَّهُمَّ اجْعَلْ غِنَایَ فِی نَفْسِی وَ الْیَقِینَ فِی قَلْبِی وَ الْإِخْلاَصَ فِی عَمَلِی‏
 خدایا مرا به بى‏نیازى در نفس و یقین در قلب و اخلاص در عمل

وَ النُّورَ فِی بَصَرِی وَ الْبَصِیرَةَ فِی دِینِی وَ مَتِّعْنِی بِجَوَارِحِی وَ اجْعَلْ سَمْعِی وَ بَصَرِی الْوَارِثَیْنِ مِنِّی‏
 و نور در چشم و بصیرت در دین عطا فرما و به اعضاء و جوارحم بهره‏مند كن و گوش و چشم را دو وارث من گردان

وَ انْصُرْنِی عَلَى مَنْ ظَلَمَنِی وَ أَرِنِی فِیهِ ثَارِی وَ مَآرِبِی وَ أَقِرَّ بِذَلِكَ عَیْنِی‏
 و بر هر كس به من ظلم مى‏كند مرا یارى فرما و انتقام و تسلطم را نمودار ساز و بدان تسلط بر ظالم مرا دلشاد گردان

اللَّهُمَّ اكْشِفْ كُرْبَتِی وَ اسْتُرْ عَوْرَتِی وَ اغْفِرْ لِی خَطِیئَتِی وَ اخْسَأْ شَیْطَانِی‏
 اى خدا تو غمهایم برطرف و عیبهایم مستور ساز و از خطاهایم درگذر و شیطانم را بران

وَ فُكَّ رِهَانِی وَ اجْعَلْ لِی یَا إِلَهِی الدَّرَجَةَ الْعُلْیَا فِی الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى‏
 و ذمه‏ام (از هر حقوق) برهان و اى خداى من در دنیا و آخرت به من عالیترین درجه را عطا فرما

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ كَمَا خَلَقْتَنِی فَجَعَلْتَنِی سَمِیعاً بَصِیراً
 اى خدا تو را ستایش مى‏كنم كه به قدرت كامله مرا آفریدى پس آنگاه شنوا و بینا گردانیدى

وَ لَكَ الْحَمْدُ كَمَا خَلَقْتَنِی فَجَعَلْتَنِی خَلْقاً (حَیّاً) سَوِیّاً رَحْمَةً بِی وَ قَدْ كُنْتَ عَنْ خَلْقِی غَنِیّاً
 و تو را ستایش مى‏كنم كه چون مرا آفریدى از لطف و عنایتى كه به من داشتى خلقتم را نیكو آراستى در صورتى كه از وجود من بى‏نیاز بودى

رَبِّ بِمَا بَرَأْتَنِی فَعَدَّلْتَ فِطْرَتِی رَبِّ بِمَا أَنْشَأْتَنِی فَأَحْسَنْتَ صُورَتِی‏
 پروردگارا چون مرا ایجاد كردى فطرت و طبیعتم را مقام اعتدال بخشیدى پروردگارا چنانكه مرا خلق كردى و صورتم زیبا نگاشتى

رَبِّ بِمَا أَحْسَنْتَ إِلَیَّ (بِی) وَ فِی نَفْسِی عَافَیْتَنِی رَبِّ بِمَا كَلَأْتَنِی وَ وَفَّقْتَنِی‏
 پروردگارا چنانكه مرا مراقبت كردى و توفیق دادى

رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَیَّ فَهَدَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَوْلَیْتَنِی وَ مِنْ كُلِّ خَیْرٍ أَعْطَیْتَنِی‏
 پروردگارا چنانكه به من انعام فرمودى و هدایتم كردى پروردگارا چنانكه مرا برگزیدى و از هر خیرم عطا نمودى

رَبِّ بِمَا أَطْعَمْتَنِی وَ سَقَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَغْنَیْتَنِی وَ أَقْنَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَعَنْتَنِی وَ أَعْزَزْتَنِی‏
 پروردگارا چنانكه مرا غذا دادى و سیرابم كردى پروردگارا چنانكه مرا بى‏نیاز گردانیدى‏و سرمایه و عزت بخشیدى

رَبِّ بِمَا أَلْبَسْتَنِی مِنْ سِتْرِكَ الصَّافِی وَ یَسَّرْتَ لِی مِنْ صُنْعِكَ الْكَافِی صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
 پروردگارا چنانكه مرا به لباس كرامت خاص در پوشانیدى و از مصنوعاتت به حد كافى در دسترس من نهادى چنانكه
این موهبتها را فرمودى هم درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ أَعِنِّی عَلَى بَوَائِقِ الدُّهُورِ وَ صُرُوفِ اللَّیَالِی وَ الْأَیَّامِ‏
 و در سختیهاى روزگاران و حوادث شبان و روزان مرا یارى كن

وَ نَجِّنِی مِنْ أَهْوَالِ الدُّنْیَا وَ كُرُبَاتِ الْآخِرَةِ وَ اكْفِنِی شَرَّ مَا یَعْمَلُ الظَّالِمُونَ فِی الْأَرْضِ‏
 و از هول و خطرهاى دنیا و غم و اندوه آخرتم نجات بخش و از شر اعمال ستمكاران روى زمین محفوظم دار

اللَّهُمَّ مَا أَخَافُ فَاكْفِنِی وَ مَا أَحْذَرُ فَقِنِی وَ فِی نَفْسِی وَ دِینِی فَاحْرُسْنِی‏
 اى خدا تو از هر چه بترسم كفایتم كن و از آنچه هراسانم نگاهم دار و در جان و دین محافظتم فرما

وَ فِی سَفَرِی فَاحْفَظْنِی وَ فِی أَهْلِی وَ مَالِی فَاخْلُفْنِی وَ فِیمَا رَزَقْتَنِی فَبَارِكْ لِی وَ فِی نَفْسِی فَذَلِّلْنِی‏
 و در سفر نگهدارى كن و در اهل و مال مرا جانشین عطا كن و در آنچه نصیبم كردى بركت بخش و مرا در پیش خود خوار

وَ فِی أَعْیُنِ النَّاسِ فَعَظِّمْنِی وَ مِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فَسَلِّمْنِی‏
 و در چشم مردم بزرگ ساز و از شر جن و انس سلامتم دار

وَ بِذُنُوبِی فَلاَ تَفْضَحْنِی وَ بِسَرِیرَتِی فَلاَ تُخْزِنِی وَ بِعَمَلِی فَلاَ تَبْتَلِنِی وَ نِعَمَكَ فَلاَ تَسْلُبْنِی وَ إِلَى غَیْرِكَ فَلاَ تَكِلْنِی‏
 و به گناهانم رسوا مگردان و به اندیشه‏هاى باطنیم مفتضح و به عمل (ناشایسته‏ام) مبتلا مساز و نعمتهایت را از
من مگیر و مرا به غیر خودت واگذار مكن




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 19 آبان 1388 12:58 ق.ظ