تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

کیمیای عشق - دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 2)

دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 2)

دوشنبه 4 آبان 1388 10:13 ق.ظ

نویسنده : هادی صدفی
ارسال شده در: آرشیو غنی کیمیای عشق ،
دعای عرفه امام حسین (2)

إِلَهِی إِلَى مَنْ تَكِلُنِی إِلَى قَرِیبٍ فَیَقْطَعُنِی أَمْ إِلَى بَعِیدٍ فَیَتَجَهَّمُنِی أَمْ إِلَى الْمُسْتَضْعَفِینَ لِی وَ أَنْتَ رَبِّی وَ مَلِیكُ أَمْرِی‏
 
اى خدا مرا به كه وا مى‏گذارى به خویش و نزدیكان كه از من علاقه برند یا به دور و بیگانگان كه با من خشونت و نفرت آغازند یا به آنان كه مرا ضعیف و ناتوان خواهند در صورتى كه تو پروردگار من و مالك امور من هستى  
أَشْكُو إِلَیْكَ غُرْبَتِی وَ بُعْدَ دَارِی وَ هَوَانِی عَلَى مَنْ مَلَّكْتَهُ أَمْرِی‏
 به تو از غربت و ذلت خود شكایت مى‏كنم از دورى منزلم شكایت مى‏كنم و از ذلت و خواریم در مقابل كسى كه او را مالك امر من گردانیدى به تو مى‏نالم

إِلَهِی فَلاَ تُحْلِلْ عَلَیَّ غَضَبَكَ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ غَضِبْتَ عَلَیَّ فَلاَ أُبَالِی (سِوَاكَ) سُبْحَانَكَ غَیْرَ أَنَّ عَافِیَتَكَ أَوْسَعُ لِی‏
 اى خدا پس تو بر من قهر و غضب نكن كه باك از چیزى غیر معصیت تو ندارم آن هم اى ذات منزه سهل است كه لطف و عافیتت مرا وسیعتر است

فَأَسْأَلُكَ یَا رَبِّ بِنُورِ وَجْهِكَ الَّذِی أَشْرَقَتْ لَهُ الْأَرْضُ وَ السَّمَاوَاتُ وَ كُشِفَتْ (انْكَشَفَتْ) بِهِ الظُّلُمَاتُ‏
 پس از تو اى پروردگار من درخواست‏مى‏كنم به نور جمالت بر زمین و آسمان تابش كرده و ظلمت را از جهان برانداخته

وَ صَلُحَ بِهِ أَمْرُ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ أَنْ لاَ تُمِیتَنِی عَلَى غَضَبِكَ وَ لاَ تُنْزِلَ بِی سَخَطَكَ‏
 و اصلاح امر اولین و آخرین بدان بسته است كه مرا در حال قهر و غضبت نمیرانى و خشمت بر من نازل نگردانى

لَكَ الْعُتْبَى لَكَ الْعُتْبَى حَتَّى تَرْضَى قَبْلَ ذَلِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرَامِ‏
 كه مى‏توانى از خشم به لطف باز آیى و از من خشنود شوى پیش از آنكه غضب فرمایى عالم را خدایى جز تو نیست كه خداى مكه

وَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ وَ الْبَیْتِ الْعَتِیقِ الَّذِی أَحْلَلْتَهُ الْبَرَكَةَ وَ جَعَلْتَهُ لِلنَّاسِ أَمْناً
 و مشعر الحرام و بیت العتیق و در آن حرم بركت و رحمت فرود آوردى و آنجا را مقام امن و امان براى مردم قرار دادى

یَا مَنْ عَفَا عَنْ عَظِیمِ الذُّنُوبِ بِحِلْمِهِ یَا مَنْ أَسْبَغَ النَّعْمَاءَ بِفَضْلِهِ‏
 اى آنكه به حلم از گناهان بزرگ بندگان درگذشتى و از فضل نعمتت را بر خلق به حد كمال رسانیدى

یَا مَنْ أَعْطَى الْجَزِیلَ بِكَرَمِهِ یَا عُدَّتِی فِی شِدَّتِی یَا صَاحِبِی فِی وَحْدَتِی‏
 و عطاهاى بزرگ به كرم عطا كردى اى ذخیره روز سختى من اى همدم وقت تنهایى من

یَا غِیَاثِی فِی كُرْبَتِی یَا وَلِیِّی فِی نِعْمَتِی یَا إِلَهِی وَ إِلَهَ آبَائِی إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ‏
 اى فریادرس من هنگام رنج و بلا اى ولى نعمت من اى خداى من و خداى پدران من ابراهیم و اسمعیل

وَ إِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ رَبَّ جَبْرَئِیلَ وَ مِیكَائِیلَ ( مِیكَالَ ) وَ إِسْرَافِیلَ‏
 و اسحق و یعقوب و اى پروردگار جبرئیل و میكائیل و اسرافیل

وَ رَبَّ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ وَ آلِهِ الْمُنْتَجَبِینَ وَ مُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَ الْإِنْجِیلِ‏
 و اى پروردگار محمد خاتم انبیاء و آل برگزیده پاكش اى خداى فرستنده كتاب تورات و انجیل

وَ الزَّبُورِ وَ الْفُرْقَانِ وَ مُنَزِّلَ كهیعص وَ طه وَ یس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِیمِ‏
 و زبور و فرقان و فرستنده كهیعص و طه و یس و تمام قرآن حكیم
أَنْتَ كَهْفِی حِینَ تُعْیِینِی الْمَذَاهِبُ فِی سَعَتِهَا وَ تَضِیقُ بِیَ الْأَرْضُ بِرُحْبِهَا (بِمَا رَحُبَتْ) وَ لَوْ لاَ رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ مِنَ الْهَالِكِینَ‏
 اى خدا تویى پناهم هرگاه طرق زندگانى با همه وسعت بر من مشكل شود و زمین با همه فراخى بر من تنگ گردد اگر رحمتت شامل حالم نگردد مسلم از اهل هلاكت خواهم بود
وَ أَنْتَ مُقِیلُ عَثْرَتِی وَ لَوْ لاَ سَتْرُكَ إِیَّایَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحِینَ‏
 و تویى كه از لغزشم بر مى‏گردانى و گناهانم مستور مى‏سازى كه اگر پرده پوشى تو نبود البته رسوا و مفتضح مى‏گردیدم
وَ أَنْتَ مُؤَیِّدِی بِالنَّصْرِ عَلَى أَعْدَائِی وَ لَوْ لاَ نَصْرُكَ إِیَّایَ (لِی) لَكُنْتُ مِنَ الْمَغْلُوبِینَ‏
 و تو به یاریت مرا بر دشمنان ظفر مى‏بخشى كه اگر نصرتت نبود من مغلوب دشمن مى‏شدم
یَا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالسُّمُوِّ وَ الرِّفْعَةِ فَأَوْلِیَاؤُهُ بِعِزِّهِ یَعْتَزُّونَ‏
 اى آنكه ذات خود را به علو مقام و رفعت مخصوص گردانیدى و دوستدارانت را به عزت خود عزیز ساختى
یَا مَنْ جَعَلَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نِیرَ الْمَذَلَّةِ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ فَهُمْ مِنْ سَطَوَاتِهِ خَائِفُونَ‏
 اى آنكه پادشاهان را به درگاهت طوق مذلت به گردن نهادى كه سخت از قهر و سطوتت هراسان و ترسانند
یَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ وَ غَیْبَ مَا تَأْتِیَ بِهِ الْأَزْمِنَةُ وَ الدُّهُورُ
 اى آنكه بر نگاه گوشه چشمها و اسرار پنهان در دلها و حوادث آتیه سلسله زمان و دور روزگاران بر همه آگاهى
یَا مَنْ لاَ یَعْلَمُ كَیْفَ هُوَ إِلاَّ هُوَ یَا مَنْ لاَ یَعْلَمُ مَا هُوَ إِلاَّ هُوَ
 اى آنكه چگونگى آن ذات پنهان را كسى جز او آگاهى ندارد اى آنكه حقیقت او را جز او هیچكس نمى‏داند
یَا مَنْ لاَ (یَعْلَمُ مَا یَعْلَمُهُ إِلاَّ هُوَ) یَعْلَمُهُ إِلاَّ هُوَ یَا مَنْ كَبَسَ الْأَرْضَ عَلَى الْمَاءِ وَ سَدَّ الْهَوَاءَ بِالسَّمَاءِ
 اى آنكه بر او غیر او كس آگاه نیست اى آنكه زمین را در آب فرو بردى و هوا را به آسمان سد بستى
یَا مَنْ لَهُ أَكْرَمُ الْأَسْمَاءِ یَا ذَا الْمَعْرُوفِ الَّذِی لاَ یَنْقَطِعُ أَبَداً
 اى آنكه او را گرامیترین نامهاست اى صاحب كرمى كه هرگز احسانش منقطع نشود
یَا مُقَیِّضَ الرَّكْبِ لِیُوسُفَ فِی الْبَلَدِ الْقَفْرِ وَ مُخْرِجَهُ مِنَ الْجُبِّ وَ جَاعِلَهُ بَعْدَ الْعُبُودِیَّةِ مَلِكاً
 اى آنكه قافله (مصر) را براى (نجات) یوسف در بیابان فقر نگاهداشتى و از قعر چاهش برآوردى و پس از بندگى به او شاهى رسانیدى
یَا رَادَّهُ عَلَى یَعْقُوبَ بَعْدَ أَنِ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِیمٌ‏
 اى كه یوسف را به یعقوب باز گردانیدى پس از آنكه دو چشمش از خون و اندوه سفید گشت و غم دل پنهان مى‏داشت
یَا كَاشِفَ الضُّرِّ وَ الْبَلْوَى عَنْ أَیُّوبَ وَ (یَا) مُمْسِكَ یَدَیْ إِبْرَاهِیمَ عَنْ ذَبْحِ ابْنِهِ بَعْدَ كِبَرِ سِنِّهِ وَ فَنَاءِ عُمُرِهِ‏
 اى برطرف كننده رنج و آلام ایوب و نگهدارنده دو دست ابراهیم خلیل در سن پیرى و پایان عمر از ذبح فرزندش اسمعیل
یَا مَنِ اسْتَجَابَ لِزَكَرِیَّا فَوَهَبَ لَهُ یَحْیَى وَ لَمْ یَدَعْهُ فَرْداً وَحِیداً
 اى آنكه دعاى زكریا را مستجاب كردى و یحیى را در پیرى به او عطا فرمودى و او را تنها و بى‏كس (و وارث) نگذاشتى
یَا مَنْ أَخْرَجَ یُونُسَ مِنْ بَطْنِ الْحُوتِ یَا مَنْ فَلَقَ الْبَحْرَ لِبَنِی إِسْرَائِیلَ فَأَنْجَاهُمْ وَ جَعَلَ فِرْعَوْنَ وَ جُنُودَهُ مِنَ الْمُغْرَقِینَ‏
 اى آنكه یونس را از شكم ماهى بیرون آوردى اى آنكه دریا را براى بنى اسرائیل شكافتى و آنان را نجات دادى و فرعون و سپاهش را غرق دریاى هلاكت نمودى
یَا مَنْ أَرْسَلَ الرِّیَاحَ مُبَشِّرَاتٍ بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ‏
 اى آنكه بادها را به بشارت پیشاپیش (باران) رحمت فرستادى
یَا مَنْ لَمْ یَعْجَلْ عَلَى مَنْ عَصَاهُ مِنْ خَلْقِهِ یَا مَنِ اسْتَنْقَذَ السَّحَرَةَ مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ
 اى آنكه در كیفر معصیت كاران خلق تعجیل نفرمایى اى آنكه ساحران عصر موسى را بعد از مدتها كفر و انكار ازعذاب نجات بخشیدى
وَ قَدْ غَدَوْا فِی نِعْمَتِهِ یَأْكُلُونَ رِزْقَهُ وَ یَعْبُدُونَ غَیْرَهُ وَ قَدْ حَادُّوهُ وَ نَادُّوهُ وَ كَذَّبُوا رُسُلَهُ‏
 در صورتى كه دایم به نعمتت متنعم بودند و روزیت را خوردند و غیر تو را پرستیدند و به دشمنى خدا و شرك به او برخاستند و پیمبرانش را انكار كردند
یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ یَا بَدِی‏ءُ یَا بَدِیعُ (بَدِیعاً) لاَ نِدَّ (بَدْءَ) لَكَ یَا دَائِماً لاَ نَفَادَ لَكَ یَا حَیّاً حِینَ لاَ حَیَ‏
 اى خدا اى خدا اى پدید آرنده بى‏سابقه اى كه بى‏مثلى و مانند ندارى اى ذات دائم ابدى كه هرگز فنا نپذیرى اى زنده ازلى هنگامى كه هیچ زنده‏اى نبود
یَا مُحْیِیَ الْمَوْتَى یَا مَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَى كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ‏
 اى زنده كن مردگان اى آنكس هر كس را با هر چه كسب و كار كند نگهبانى كنى
یَا مَنْ قَلَّ لَهُ شُكْرِی فَلَمْ یَحْرِمْنِی وَ عَظُمَتْ خَطِیئَتِی فَلَمْ یَفْضَحْنِی وَ رَآنِی عَلَى الْمَعَاصِی فَلَمْ یَشْهَرْنِی (یَخْذُلْنِی)
 اى آنكه من شكرت را اندك كنم و باز از نعمتت محرومم نساختى و خطاى بزرگ و بسیار كردم و مرا رسوا نكردى و مرا در حال عصیان بسیار دیدى و بى‏آبرویم نفرمودى
یَا مَنْ حَفِظَنِی فِی صِغَرِی یَا مَنْ رَزَقَنِی فِی كِبَرِی‏
 اى آنكه مرا در كودكى (از آفات) حفظ فرمودى اى آنكه مرا در پیرى روزى دادى
یَا مَنْ أَیَادِیهِ عِنْدِی لاَ تُحْصَى وَ نِعَمُهُ لاَ تُجَازَى یَا مَنْ عَارَضَنِی بِالْخَیْرِ وَ الْإِحْسَانِ وَ عَارَضْتُهُ بِالْإِسَاءَةِ وَ الْعِصْیَانِ‏
 اى آنكه الطاف و نعمتهایش شمرده نشده و سپاس گفته نشود اى آنكه با من به خیر و احسان روى آورده و من در عوض زشتى و عصیان نمودم
یَا مَنْ هَدَانِی لِلْإِیمَانِ مِنْ قَبْلِ أَنْ أَعْرِفَ شُكْرَ الاِمْتِنَانِ‏
 اى آنكه مرا بر مقام ایمان هدایت كردى پیش از آنكه به شكر نعمتت شناسا گردم
یَا مَنْ دَعَوْتُهُ مَرِیضاً فَشَفَانِی وَ عُرْیَاناً فَكَسَانِی وَ جَائِعاً فَأَشْبَعَنِی‏
 اى آنكه در حال مرض تو را خواندم و مرا شفا بخشیدى و در حال برهنگى خواندم لباس پوشانیدى و در حال گرسنگى و تشنگى خواندم طعامم دادى
وَ عَطْشَانَ فَأَرْوَانِی وَ ذَلِیلاً فَأَعَزَّنِی وَ جَاهِلاً فَعَرَّفَنِی وَ وَحِیداً فَكَثَّرَنِی وَ غَائِباً فَرَدَّنِی‏
 و سیرابم نمودى و در ذلت خواندم عزیزم فرمودى و در نادانى بمقام معرفت رسانیدى و در تنهایى جمعیتم دادى و غایب از اهل و وطن شدم به وطن بازم گردانیدى
وَ مُقِلاًّ فَأَغْنَانِی وَ مُنْتَصِراً فَنَصَرَنِی وَ غَنِیّاً فَلَمْ یَسْلُبْنِی وَ أَمْسَكْتُ عَنْ جَمِیعِ ذَلِكَ فَابْتَدَأَنِی‏
 و در فقر و بینوایى خواندم غنى گردانیدى یارى طلبیدم مظفر و منصورم ساختى و در حال غنا بودم دارائیم باز نگرفتى و اگر از خواندنت در این احوال خوددارى كردم باز ابتدا به احسان فرمودى
فَلَكَ الْحَمْدُ وَ الشُّكْرُ یَا مَنْ أَقَالَ عَثْرَتِی وَ نَفَّسَ كُرْبَتِی وَ أَجَابَ دَعْوَتِی‏
 پس ستایش و سپاس مخصوص توست اى آنكه عذر لغزشهایم پذیرفتى و غم و اندوهم برطرف ساختى و دعایم اجابت فرمودى
وَ سَتَرَ عَوْرَتِی وَ غَفَرَ ذُنُوبِی وَ بَلَّغَنِی طَلِبَتِی وَ نَصَرَنِی عَلَى عَدُوِّی‏
 و گناهانم بخشیدى و به مطلوبم رسانیدى و بر دشمن یارى‏و نصرتم دادى
وَ إِنْ أَعُدَّ نِعَمَكَ وَ مِنَنَكَ وَ كَرَائِمَ مِنَحِكَ لاَ أُحْصِیهَا یَا مَوْلاَیَ‏
 به هر حال نعمت و احسانها و عطاهاى گرامیت را هرگز به شمار نتوانم آورد اى مولاى من
أَنْتَ الَّذِی مَنَنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَنْعَمْتَ أَنْتَ الَّذِی أَحْسَنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَجْمَلْتَ‏
 تویى كه عطا فرمودى تویى كه نعمت دادى تویى كه احسان كردى تویى كه نیكویى كردى
أَنْتَ الَّذِی أَفْضَلْتَ أَنْتَ الَّذِی أَكْمَلْتَ أَنْتَ الَّذِی رَزَقْتَ أَنْتَ الَّذِی وَفَّقْتَ‏
 تویى كه فضل و كرامت فرمودى تویى كه (لطف را) كامل گردانیدى تویى كه روزى بخشیدى تویى كه توفیق دادى
أَنْتَ الَّذِی أَعْطَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَغْنَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَقْنَیْتَ أَنْتَ الَّذِی آوَیْتَ أَنْتَ الَّذِی كَفَیْتَ‏
 تویى كه به خلق عطا فرمودى تویى كه فقیر را غنى ساختى تویى كه سرمایه دادى تویى كه پناه دادى تویى كه امور بندگانت را كفایت كردى
أَنْتَ الَّذِی هَدَیْتَ أَنْتَ الَّذِی عَصَمْتَ أَنْتَ الَّذِی سَتَرْتَ أَنْتَ الَّذِی غَفَرْتَ‏
 تویى كه هدایت كردى تویى كه خوبان را عصمت از گناه كرامت كردى تویى كه گناهان را مستور ساختى تویى كه گناهان را آمرزیدى
أَنْتَ الَّذِی أَقَلْتَ أَنْتَ الَّذِی مَكَّنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَعْزَزْتَ أَنْتَ الَّذِی أَعَنْتَ‏
 تویى كه عذر گناهان را پذیرفتى تویى كه تمكن و جاه بخشیدى تویى كه عزت و جلال دادى تویى كه اعانت فرمودى
أَنْتَ الَّذِی عَضَدْتَ أَنْتَ الَّذِی أَیَّدْتَ أَنْتَ الَّذِی نَصَرْتَ أَنْتَ الَّذِی شَفَیْتَ‏
 تویى كه مدد فرمودى تویى كه تأیید توانایى دادى تویى كه یارى فرمودى تویى كه بیماران را شفا دادى
أَنْتَ الَّذِی عَافَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَكْرَمْتَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَیْتَ‏
 تویى كه عافیت بخشیدى تویى كه اكرام فرمودى تویى كه برترى دادى
فَلَكَ الْحَمْدُ دَائِماً وَ لَكَ الشُّكْرُ وَاصِباً أَبَداً
 پس حمد و ستایش مخصوص توست و شكر و ستایش دایم تو را سزاست
ثُمَّ أَنَا یَا إِلَهِی الْمُعْتَرِفُ بِذُنُوبِی فَاغْفِرْهَا لِی‏
 باز اى خداى من به گناهانم مقر و معترفم پس تو به كرم از من درگذر
أَنَا الَّذِی أَسَأْتُ أَنَا الَّذِی أَخْطَأْتُ أَنَا الَّذِی هَمَمْتُ أَنَا الَّذِی جَهِلْتُ أَنَا الَّذِی غَفَلْتُ‏
 من آن بنده‏ام كه بد كردم من همانم كه خطا كردم من همانم كه اهتمام به عصیان كردم من همانم كه نادانى كردم من همانم كه غفلت ورزیدم
أَنَا الَّذِی سَهَوْتُ أَنَا الَّذِی اعْتَمَدْتُ أَنَا الَّذِی تَعَمَّدْتُ أَنَا الَّذِی وَعَدْتُ‏
 من همانم كه سهو كردم من همانم كه به خود اعتماد كردم و من همانم كه (به خواهش دل) عمدا كردم من همانم كه وعده كردم و مخالفت نمودم
وَ أَنَا الَّذِی أَخْلَفْتُ أَنَا الَّذِی نَكَثْتُ أَنَا الَّذِی أَقْرَرْتُ أَنَا الَّذِی اعْتَرَفْتُ بِنِعْمَتِكَ عَلَیَّ وَ عِنْدِی وَ أَبُوءُ بِذُنُوبِی‏
 و من همانم كه عهد خود شكستم من همانم كه اقرار كردم من همانم كه اعتراف به نعمت و عطایت بر خود كردم و بازبگناهان رجوع نمودم
فَاغْفِرْهَا لِی یَا مَنْ لاَ تَضُرُّهُ ذُنُوبُ عِبَادِهِ وَ هُوَ الْغَنِیُّ عَنْ طَاعَتِهِمْ‏
 پس چون معترف و تائبم از آن گناهان درگذر اى خدایى كه گناهان بندگانت هیچ تو را زیان نخواهد داشت و از طاعتشان هم البته بى‏نیاز خواهى بود
وَ الْمُوَفِّقُ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِنْهُمْ بِمَعُونَتِهِ وَ رَحْمَتِهِ فَلَكَ الْحَمْدُ إِلَهِی وَ سَیِّدِی‏
 و هم آنان كه عملى شایسته مى‏كنند به توفیق و اعانت و رحمتت مى‏كنند پس اى خداى من و مولاى من ستایش مخصوص توست
إِلَهِی أَمَرْتَنِی فَعَصَیْتُكَ وَ نَهَیْتَنِی فَارْتَكَبْتُ نَهْیَكَ فَأَصْبَحْتُ لاَ ذَا بَرَاءَةٍ لِی فَأَعْتَذِرَ وَ لاَ ذَا قُوَّةٍ فَأَنْتَصِرَ
 اى خدا تو مرا امر كردى و من عصیان امرت كردم تو نهى كردى و من مرتكب نهیت شدم اكنون نه كسى كه گناهانم مبرا و پاك سازد و نه صاحب قدرتى كه از او بر دفع عذاب یارى طلبم
فَبِأَیِّ شَیْ‏ءٍ أَسْتَقْبِلُكَ (أَسْتَقِیلُكَ) یَا مَوْلاَیَ أَ بِسَمْعِی أَمْ بِبَصَرِی أَمْ بِلِسَانِی أَمْ بِیَدِی أَمْ بِرِجْلِی‏
 پس با چه وسیله رو بسوى تو آورم آیا به قوه شنوایى یا بینایى یا بوسیله زبان معذرت خواهم یا به دست و پا خدمتى توانم
أَ لَیْسَ كُلُّهَا نِعَمَكَ عِنْدِی وَ بِكُلِّهَا عَصَیْتُكَ یَا مَوْلاَیَ فَلَكَ الْحُجَّةُ وَ السَّبِیلُ عَلَیَ‏
 آیا این قوا و اعضاء كه مرا است همه نعمتهاى تو نیست و بهمه آنها معصیت تو نكردم اى مولاى من پس تو را بر من اتمام حجت است و راه هر اعتراض بسته‏اى
یَا مَنْ سَتَرَنِی مِنَ الْآبَاءِ وَ الْأُمَّهَاتِ أَنْ یَزْجُرُونِی وَ مِنَ الْعَشَائِرِ وَ الْإِخْوَانِ أَنْ یُعَیِّرُونِی وَ مِنَ السَّلاَطِینِ أَنْ یُعَاقِبُونِی‏
 كسى كه مرا از زجر پدران و مادران هم مستور و محفوظ داشتى و از سرزنش خویشان و برادران و قهر و عقاب پادشاهان نگهدارى فرمودى
وَ لَوْ اطَّلَعُوا یَا مَوْلاَیَ عَلَى مَا اطَّلَعْتَ عَلَیْهِ مِنِّی إِذًا مَا أَنْظَرُونِی وَ لَرَفَضُونِی وَ قَطَعُونِی‏
 و اگر اینان اى مولاى من چنانكه تو مطلعى بر زشتى و رسوائیهاى من مطلع مى‏بودند ابدا مهلت نمى‏دادند و مرا از خود مى‏راندند و به كلى از من مى‏بریدند
فَهَا أَنَا ذَا یَا إِلَهِی بَیْنَ یَدَیْكَ یَا سَیِّدِی خَاضِعٌ ذَلِیلٌ حَصِیرٌ حَقِیرٌ
 بارى من همین بنده (پر گناهم) كه در حضورت اى سید من سرافكنده و خوار و ذلیل و عاجز و ناچیزم
لاَ ذُو بَرَاءَةٍ فَأَعْتَذِرَ وَ لاَ ذُو قُوَّةٍ فَأَنْتَصِرَ وَ لاَ حُجَّةٍ فَأَحْتَجَّ بِهَا
 نه بر تبرئه خود عذرى توانم آورد و نه بر نجات خود صاحب قدرتى كه از او یارى طلبم و نه حجت و دلیلى كه به آن متمسك شوم
وَ لاَ قَائِلٌ لَمْ أَجْتَرِحْ وَ لَمْ أَعْمَلْ سُوءاً وَ مَا عَسَى الْجُحُودُ وَ لَوْ جَحَدْتُ یَا مَوْلاَیَ یَنْفَعُنِی‏
 و نه توانم گفت كه من این گناه نكرده و این كار زشت بجا نیاورده‏ام و اگر انكار كنم اى مولاى من آن انكار به حال من نفعى نخواهد داشت
كَیْفَ وَ أَنَّى ذَلِكَ وَ جَوَارِحِی كُلُّهَا شَاهِدَةٌ عَلَیَّ بِمَا قَدْ عَمِلْتُ (عَلِمْتَ)
 چگونه از انكار خود سود یابم در صورتى كه تمام اعضاء و جوارحم بر هر چه كرده‏ام به یقین و بى‏هیچ شك و ریب همه بر علیه من گواهند
وَ عَلِمْتُ یَقِیناً غَیْرَ ذِی شَكٍّ أَنَّكَ سَائِلِی مِنْ عَظَائِمِ الْأُمُورِ
 و تو محققا از امور بزرگ از من سؤال‏خواهى كرد
وَ أَنَّكَ الْحَكَمُ (الْحَكِیمُ) الْعَدْلُ الَّذِی لاَ تَجُورُ وَ عَدْلُكَ مُهْلِكِی وَ مِنْ كُلِّ عَدْلِكَ مَهْرَبِی‏
 و تو البته حاكمى به عدل و هرگز جور و جفا به كسى نخواهى كرد و همان عدل تو مرا هلاك خواهد كرد و از عدل تو باز به عدل كل تو پناه مى‏طلبم
فَإِنْ تُعَذِّبْنِی یَا إِلَهِی فَبِذُنُوبِی بَعْدَ حُجَّتِكَ عَلَیَّ وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّی فَبِحِلْمِكَ وَ جُودِكَ وَ كَرَمِكَ‏
 پس هرگاه عذاب كنى به كیفر گناهان من است و پس از اتمام حجت بر من است و اگر بر من ببخشى از حلم و جود و كرم توست
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من از ستمكارانم هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من از درگاه لطفت مغفرت و آمرزش مى‏خواهم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْمُوَحِّدِینَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْخَائِفِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزه تو و من از یكتا پرستانم هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من از قهرت سخت ترسانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْوَجِلِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من از سطوتت سخت بیمناك و هراسانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الرَّاجِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو من به درگاه كرمت از امیدوارانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الرَّاغِبِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من به شهود جمالت از مشتاقانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْمُهَلِّلِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من به یكتائیت مقر و معترفم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ السَّائِلِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من به درگاهت از سائلان و فقیرانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْمُسَبِّحِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من تو را از تسبیح و تنزیه گویانم
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الْمُكَبِّرِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو و من از تكبیر گویان مقام كبریایى توام
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ رَبِّی وَ رَبُّ آبَائِیَ الْأَوَّلِینَ‏
 هیچ خدایى جز تو نیست منزهى تو كه خدایى من و خداى پدران پیشین من هستى
اللَّهُمَّ هَذَا ثَنَائِی عَلَیْكَ مُمَجِّداً وَ إِخْلاَصِی لِذِكْرِكَ مُوَحِّداً وَ إِقْرَارِی بِآلاَئِكَ مُعَدِّداً
 اى خداى من این است ثنا و ستایش من در پیشگاه مجد و عزتت و اخلاص من در ذكر مقام توحید و یكتائیت و اقرار و اعتراف من به نعمتهایى كه بشمار آوردم
وَ إِنْ كُنْتُ مُقِرّاً أَنِّی لَمْ أُحْصِهَا لِكَثْرَتِهَا وَ سُبُوغِهَا وَ تَظَاهُرِهَا
 گرچه معترفم كه نعمتهایت را از بس زیاد و فراوان و هویداست
وَ تَقَادُمِهَا إِلَى حَادِثٍ مَا لَمْ تَزَلْ تَتَعَهَّدُنِی (تَتَغَمَّدُنِی) بِهِ مَعَهَا مُنْذُ خَلَقْتَنِی وَ بَرَأْتَنِی مِنْ أَوَّلِ الْعُمُرِ
 در وجود حادث من سبقت داشته آن نعمتهارا بشمار نتوانم آورد كه از عهد ازل مرا منظور داشتى و با آن نعمتها از بدو خلقت و اول زندگانى و احتیاجم را به غنا و بى‏نیازى مبدل ساختى
مِنَ الْإِغْنَاءِ مِنَ (بَعْدَ) الْفَقْرِ وَ كَشْفِ الضُّرِّ وَ تَسْبِیبِ الْیُسْرِ وَ دَفْعِ الْعُسْرِ
 و رفع رنج و الم را از من فرمودى و اسباب و وسایل آسایش عطا كردى و دفع هر سختى نمودى
وَ تَفْرِیجِ الْكَرْبِ وَ الْعَافِیَةِ فِی الْبَدَنِ وَ السَّلاَمَةِ فِی الدِّینِ‏
 و از هر غم و اندوهم رهاندى و عافیت در تن و سلامت در دین بخشیدى
وَ لَوْ رَفَدَنِی عَلَى قَدْرِ ذِكْرِ نِعْمَتِكَ جَمِیعُ الْعَالَمِینَ مِنَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ‏
 بارى اى منعم حقیقى نعمتت بر من آن قدر بسیار و بى‏حد و شمار است كه اگر خلق اولین و آخرین مرا بر ذكر آن نعمتها كمك كنند
مَا قَدَرْتُ وَ لاَ هُمْ عَلَى ذَلِكَ تَقَدَّسْتَ وَ تَعَالَیْتَ مِنْ رَبٍّ كَرِیمٍ عَظِیمٍ رَحِیمٍ‏
 باز نه من و نه تمام اولین و آخرین بر شمارش قادرند اى ذات پاك بلند مرتبه پروردگار بزرگ كریم مهربان
لاَ تُحْصَى آلاَؤُكَ وَ لاَ یُبْلَغُ ثَنَاؤُكَ وَ لاَ تُكَافَى نَعْمَاؤُكَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
 نعمتهایت بشمار نیاید و ثنایت را جز تو كس نتواند و نعمتهایت را سپاسگزارى و پاداش ندارد درود فرست بر محمد و آل محمد
وَ أَتْمِمْ عَلَیْنَا نِعَمَكَ وَ أَسْعِدْنَا بِطَاعَتِكَ سُبْحَانَكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ‏
 و نعمتت را بر ما به حد كمال رسان و ما را به طاعتت سعادتمند گردان تو منزه از شرك و شریكى و هیچ خدایى جز تو نیست
اللَّهُمَّ إِنَّكَ تُجِیبُ الْمُضْطَرَّ وَ تَكْشِفُ السُّوءَ وَ تُغِیثُ الْمَكْرُوبَ‏
 اى خدا البته تو دعاى بندگان مضطر و پریشان را اجابت كنى و هر رنج و الم را برطرف گردانى و غمدیدگان را به فریاد رسى
وَ تَشْفِی السَّقِیمَ وَ تُغْنِی الْفَقِیرَ وَ تَجْبُرُ الْكَسِیرَ وَ تَرْحَمُ الصَّغِیرَ وَ تُعِینُ الْكَبِیرَ
 و بیماران را شفا بخشى و فقیران را غنى گردانى و جبران حال شكسته دلان كنى به كودكان ترحم و به بزرگان یارى فرمایى
وَ لَیْسَ دُونَكَ ظَهِیرٌ وَ لاَ فَوْقَكَ قَدِیرٌ وَ أَنْتَ الْعَلِیُّ الْكَبِیرُ
 نه جز تو كسى را یار و یاورى و نه فوق تو در عالم قادرى است و تو بلند مرتبه و بزرگ خدایى
یَا مُطْلِقَ الْمُكَبَّلِ الْأَسِیرِ یَا رَازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِیرِ یَا عِصْمَةَ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِیرِ یَا مَنْ لاَ شَرِیكَ لَهُ وَ لاَ وَزِیرَ
 و بس اى خدایى كه اسیران و زندانیان را از حبس آزاد كنى و به طفل صغیر روزى بخشى اى پناه هر دل ترسان كه به تو پناهنده شود اى خداى یكتایى كه هیچت شریك و مددكارى نیست
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَعْطِنِی فِی هَذِهِ الْعَشِیَّةِ أَفْضَلَ مَا أَعْطَیْتَ وَ أَنَلْتَ أَحَداً مِنْ عِبَادِكَ‏
 درود فرست بر محمد و آل محمد و در این آخر روز هر نعمت كه به هر یك از بندگان عطا مى‏كنى به من بهترین آن را عطا فرما
مِنْ نِعْمَةٍ تُولِیهَا وَ آلاَءٍ تُجَدِّدُهَا وَ بَلِیَّةٍ تَصْرِفُهَا وَ كُرْبَةٍ تَكْشِفُهَا وَ دَعْوَةٍ تَسْمَعُهَا وَ حَسَنَةٍ تَتَقَبَّلُهَا وَ سَیِّئَةٍ تَتَغَمَّدُهَا
 از انواع نعمت ظاهر كه بخلق مى‏بخشى و نعمت باطن كه همى تجدید مى‏كنى و تازه مى‏گردانى و بلیه و مصیبتها كه برطرف مى‏سازى و اندوه و غمى كه زایل‏میكنى و دعایى كه مستجاب میگردانى و عمل نیكى كه از لطف میپذیرى و كار زشتى كه میپوشانى
إِنَّكَ لَطِیفٌ بِمَا تَشَاءُ خَبِیرٌ وَ عَلَى كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ
 كه البته تو با لطف ازلى و علم ذاتى بر تمام امور آگاهى و بر كلیه اشیاء قادرى
اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَقْرَبُ مَنْ دُعِیَ وَ أَسْرَعُ مَنْ أَجَابَ وَ أَكْرَمُ مَنْ عَفَا وَ أَوْسَعُ مَنْ أَعْطَى وَ أَسْمَعُ مَنْ سُئِلَ‏
 اى خدا تو نزدیكترین كسى كه از او مسئلت توان كرد و زودتر از همه كس دعاى ما را اجابت میكنى و از هر بخشنده كرم و بزرگواریت بیشتر و عطایت وسیعتر است و سائلان را بهتر از هر كس اجابت كنى
یَا رَحْمَانَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ رَحِیمَهُمَا لَیْسَ كَمِثْلِكَ مَسْئُولٌ وَ لاَ سِوَاكَ مَأْمُولٌ دَعَوْتُكَ فَأَجَبْتَنِی‏
 اى كه در دنیا و آخرت بخلق با لطف و بخششى و در دو عالم بر بندگان مهربانى مقصود بى‏مثل و مانندى و جز تو آرزویى نداریم هر وقت دعا كردم اجابت فرمودى
وَ سَأَلْتُكَ فَأَعْطَیْتَنِی وَ رَغِبْتُ إِلَیْكَ فَرَحِمْتَنِی وَ وَثِقْتُ بِكَ فَنَجَّیْتَنِی وَ فَزِعْتُ إِلَیْكَ فَكَفَیْتَنِی‏
 و مسئلت نمودم عطا فرمودى و اظهار شوق نمودم با من مهربانى كردى و بر مهالك و سختیها بر تو اعتماد كردم مرا نجات دادى و هرگاه بدرگاهت زارى كردم مرا كفایت فرمودى
اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ نَبِیِّكَ وَ عَلَى آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ أَجْمَعِینَ‏
 اى خدا درود فرست بر محمد كه بنده و رسول و فرستاده توست و بر همه اهل بیتش كه نیكویان و پاكان عالمند
وَ تَمِّمْ لَنَا نَعْمَاءَكَ وَ هَنِّئْنَا عَطَاءَكَ وَ اكْتُبْنَا لَكَ شَاكِرِینَ وَ لِآلاَئِكَ ذَاكِرِینَ آمِینَ آمِینَ رَبَّ الْعَالَمِینَ‏
 و نعمتهایت را بر ما به حد كمال رسان و عطایت را بر ما گوارا ساز و ما را از شكر گزاران و متذكران نعمتهاى خویش محسوب دار و این دعا را از كرم اجابت فرما اى رب العالمین




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 23 آبان 1388 03:52 ق.ظ