تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

کیمیای عشق - دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 3)

دعای عرفه امام حسین(ع)(قسمت 3)

دوشنبه 4 آبان 1388 11:14 ق.ظ

نویسنده : هادی صدفی
ارسال شده در: آرشیو غنی کیمیای عشق ،

دعای عرفه امام حسین (ع) (3)

اللَّهُمَّ یَا مَنْ مَلَكَ فَقَدَرَ وَ قَدَرَ فَقَهَرَ وَ عُصِىَ فَسَتَرَ وَ اسْتُغْفِرَ فَغَفَرَ یَا غَایَةَ الطَّالِبِینَ الرَّاغِبِینَ‏
 اى خدا اى آنكه بر ملك وجود مالكى و بر هر چیز توانا و قادرى و قاهر عیب و نقصان خلق را مستور مى‏دارى و چون آمرزش طلبند مى‏آمرزى اى آخرین مقصود طالبان و مشتاقان عالم
وَ مُنْتَهَى أَمَلِ الرَّاجِینَ یَا مَنْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَیْ‏ءٍ عِلْماً وَ وَسِعَ الْمُسْتَقِیلِینَ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً وَ حِلْماً
 و اى منتها آرزوى دل امیدواران اى آنكه علم ازلیت بر هر چیز محیط و حلم و رأفت و رحمتت بر عذر خواهان وسیع است
اللَّهُمَّ إِنَّا نَتَوَجَّهُ إِلَیْكَ فِی هَذِهِ الْعَشِیَّةِ الَّتِی شَرَّفْتَهَا وَ عَظَّمْتَهَا بِمُحَمَّدٍ نَبِیِّكَ وَ رَسُولِكَ‏
 اى خدا ما در این عصر كه تواش شرف و عظمت بخشیدى بوسیله پیغمبر و رسول گرامیت حضرت محمد (ص)
وَ خِیَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ أَمِینِكَ عَلَى وَحْیِكَ‏
 كه برگزیده خلق و امین وحى
الْبَشِیرِ النَّذِیرِ السِّرَاجِ الْمُنِیرِ الَّذِی أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَى الْمُسْلِمِینَ وَ جَعَلْتَهُ رَحْمَةً لِلْعَالَمِینَ‏
 و مبشر و منذر اهل زمین و چراغ روشن عالم است بدرگاه تو روى آوردیم همان پیغمبرى كه بوجودش نعمت بزرگ بمسلمین عطا كردى و او را رحمت‏واسع بر جهانیانش قرار دادى
اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا مُحَمَّدٌ أَهْلٌ لِذَلِكَ مِنْكَ یَا عَظِیمُ‏
 بار خدایا درود فرست بر محمد (ص) و آل محمد (ع) كه او از جانب تو لایق این درود است اى خداى بزرگ
فَصَلِّ عَلَیْهِ وَ عَلَى آلِهِ الْمُنْتَجَبِینَ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ أَجْمَعِینَ وَ تَغَمَّدْنَا بِعَفْوِكَ عَنَّا فَإِلَیْكَ عَجَّتِ الْأَصْوَاتُ بِصُنُوفِ اللُّغَاتِ‏
 درود فرست بر او و بر اهل بیتش كه همه از برگزیدگان و نیكویان و پاكان عالمند و زشتیهاى ما را پرده عفو و بخشش بپوشان تویى كه به درگاه رحمتت فریاد و فغان خلق به انواع زبانها بلند است
فَاجْعَلْ لَنَا اللَّهُمَّ فِی هَذِهِ الْعَشِیَّةِ نَصِیباً مِنْ كُلِّ خَیْرٍ تَقْسِمُهُ بَیْنَ عِبَادِكَ‏
 پس ما را هم در این عصر از هر خیر و سعادت كه میان بندگان قسمت مى‏كنى نصیبى كامل عطا فرما
وَ نُورٍ تَهْدِی بِهِ وَ رَحْمَةٍ تَنْشُرُهَا وَ بَرَكَةٍ تُنْزِلُهَا وَ عَافِیَةٍ تُجَلِّلُهَا وَ رِزْقٍ تَبْسُطُهُ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏
 و از هر نورى كه به آن نور خلق را هدایت مى‏كنى و رحمتى كه بر عالمیان میسر مى‏سازى و بركتى كه نازل مى‏گردانى و لباس عافیتى كه مى‏پوشانى و رزقى كه وسعت دهى اى مهربانترین مهربانان عالم
اللَّهُمَّ أَقْلِبْنَا فِی هَذَا الْوَقْتِ مُنْجِحِینَ مُفْلِحِینَ مَبْرُورِینَ غَانِمِینَ‏
 اى خدا ما را در این هنگام رستگارى و فیروزى بخش و از آنان كه نیكو كارى و بهره‏مندى یافتند قرار ده
وَ لاَ تَجْعَلْنَا مِنَ الْقَانِطِینَ وَ لاَ تُخْلِنَا مِنْ رَحْمَتِكَ وَ لاَ تَحْرِمْنَا مَا نُؤَمِّلُهُ مِنْ فَضْلِكَ‏
 و از محرومان مگردان و از رحمت بى‏پایانت ما را بى‏بهره مساز و از چشم امیدى كه به فضل و كرمت داریم ناامید مساز
وَ لاَ تَجْعَلْنَا مِنْ رَحْمَتِكَ مَحْرُومِینَ وَ لاَ لِفَضْلِ مَا نُؤَمِّلُهُ مِنْ عَطَائِكَ قَانِطِینَ وَ لاَ تَرُدَّنَا خَائِبِینَ وَ لاَ مِنْ بَابِكَ مَطْرُودِینَ‏
 و از رحمتت ما را محروم مگردان و از آن فضیلت و مرتبت كه از عطایت چشم انتظار داریم نومید مگردان و از درگاه كرمت ما را مأیوس و مردود مگردان
یَا أَجْوَدَ الْأَجْوَدِینَ وَ أَكْرَمَ الْأَكْرَمِینَ إِلَیْكَ أَقْبَلْنَا مُوقِنِینَ وَ لِبَیْتِكَ الْحَرَامِ آمِّینَ قَاصِدِینَ‏
 اى با جود و بخشش و با لطف و كرمترین به درگاه تو با یقین به فضل و احسانت روى آورده و دعوت به خانه كعبه‏ات را اجابت كرده‏ایم و قصد زیارت آن داریم
فَأَعِنَّا عَلَى مَنَاسِكِنَا وَ أَكْمِلْ لَنَا حَجَّنَا وَ اعْفُ عَنَّا وَ عَافِنَا فَقَدْ مَدَدْنَا إِلَیْكَ أَیْدِیَنَا فَهِیَ بِذِلَّةِ الاِعْتِرَافِ مَوْسُومَةٌ
 پس تو اى خدا بر اعمال حج ما را یارى فرما و حج ما را كامل و مقبول گردان و از تقصیرات ما درگذر و عافیت و آسایش عطا فرما كه ما دستى با ذلت و خوارى اعتراف به گناه به درگاهت دراز كرده‏ایم
اللَّهُمَّ فَأَعْطِنَا فِی هَذِهِ الْعَشِیَّةِ مَا سَأَلْنَاكَ وَ اكْفِنَا مَا اسْتَكْفَیْنَاكَ فَلاَ كَافِیَ لَنَا سِوَاكَ وَ لاَ رَبَّ لَنَا غَیْرُكَ‏
 اى خدا ما را به كرمت در این عصر هر چه درخواست مى‏كنیم به ما عطا فرما و در مهماتى كه از تو بلطف و رحمتت مى‏طلبیم ما را یارى كن كه ما بر كفایت امورمان جز تو كسى نداشته و پروردگارى غیر تو نداریم
نَافِذٌ فِینَا حُكْمُكَ مُحِیطٌ بِنَا عِلْمُكَ عَدْلٌ فِینَا قَضَاؤُكَ اقْضِ لَنَا الْخَیْرَ وَ اجْعَلْنَا مِنْ أَهْلِ الْخَیْرِ
 فرمان تو در مانافذ است و علمت به ما محیط حكم قضا و قدرت در حق ما عدل است تو در حق ما خیر مقدر فرما و ما را از اهل خیر و صلاح قرار ده
اللَّهُمَّ أَوْجِبْ لَنَا بِجُودِكَ عَظِیمَ الْأَجْرِ وَ كَرِیمَ الذُّخْرِ وَ دَوَامَ الْیُسْرِ
 اى خدا بر ما به صرف جود و كرم خود فرض و لازم ساز كه ما را پاداش عظیم و ذخیره گرانبها و آسایش دایم كرامت كنى
وَ اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا أَجْمَعِینَ وَ لاَ تُهْلِكْنَا مَعَ الْهَالِكِینَ وَ لاَ تَصْرِفْ عَنَّا رَأْفَتَكَ وَ رَحْمَتَكَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏
 و گناهان ما را تمام ببخش و ما را با مستحقین هلاك و عذاب به هلاكت مرسان و از ما رأفت و رحمتت را باز مگیر اى مهربانترین مهربانان
اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا فِی هَذَا الْوَقْتِ مِمَّنْ سَأَلَكَ فَأَعْطَیْتَهُ وَ شَكَرَكَ فَزِدْتَهُ وَ تَابَ (ثَابَ) إِلَیْكَ فَقَبِلْتَهُ‏
 اى خدا ما را در این هنگام از آنان قرار ده كه از تو درخواست كردند و تو به آنها عطا فرمودى و شكرت را بجاى آوردند و تو بر نعمتت افزودى و به درگاهت توبه كردند و تو توبه‏شان پذیرفتنى
وَ تَنَصَّلَ إِلَیْكَ مِنْ ذُنُوبِهِ كُلِّهَا فَغَفَرْتَهَا لَهُ یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِكْرَامِ‏
 و تبرى از جمیع گناهان جستند و تو همه را آمرزیدى اى صاحب جلال و بزرگوارى
اللَّهُمَّ وَ نَقِّنَا (وَ وَفِّقْنَا) وَ سَدِّدْنَا (وَ اعْصِمْنَا) وَ اقْبَلْ تَضَرُّعَنَا یَا خَیْرَ مَنْ سُئِلَ وَ یَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ‏
 اى خدا ما را به هر كار خیر موفق دار و بر طاعتت قوى گردان و تضرع ما را بدرگاهت بپذیر اى بهترین كسى كه از او چیزى درخواست كنند و مهربان‏تر شخصى كه از او ترحم جویند
یَا مَنْ لاَ یَخْفَى عَلَیْهِ إِغْمَاضُ الْجُفُونِ وَ لاَ لَحْظُ الْعُیُونِ وَ لاَ مَا اسْتَقَرَّ فِی الْمَكْنُونِ‏
 اى خدایى كه بر تو چیزى از حركت مژگان و اشاره به گوشه چشمان و آنچه در مكنون ضمیر استقرار یابد
وَ لاَ مَا انْطَوَتْ عَلَیْهِ مُضْمَرَاتُ الْقُلُوبِ أَلاَ كُلُّ ذَلِكَ قَدْ أَحْصَاهُ عِلْمُكَ وَ وَسِعَهُ حِلْمُكَ‏
 و نهانیهاى دلها پیچیده و پوشیده نیست بتحقیق تمام اینها را دانشت فرا گرفته و حلمت گشادگى بخشیده
سُبْحَانَكَ وَ تَعَالَیْتَ عَمَّا یَقُولُ الظَّالِمُونَ عُلُوّاً كَبِیراً تُسَبِّحُ لَكَ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ وَ مَنْ فِیهِنَّ وَ إِنْ مِنْ شَیْ‏ءٍ إِلاَّ یُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ‏
 منزهى تو و بالاتر و برتر از آنچه بیدادگران و كافران بگویند برترى بزرگ تسبیح گوید تو را آسمانهاى هفت گانه و زمینها و آنچه در بین آنهاست همه به تسبیح و تقدیست مشغولند و هیچ در عالم نیست جز آنكه تو را تسبیح مى‏كند
فَلَكَ الْحَمْدُ وَ الْمَجْدُ وَ عُلُوُّ الْجَدِّ یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِكْرَامِ وَ الْفَضْلِ وَ الْإِنْعَامِ‏
 پس هر ستایش و مجد و بلندى و عزت مخصوص توست اى خداى صاحب مقام و جلال و بزرگوارى و فضل و احسان
وَ الْأَیَادِی الْجِسَامِ وَ أَنْتَ الْجَوَادُ الْكَرِیمُ الرَّءُوفُ الرَّحِیمُ‏
 و نعمتهاى بزرگ تنها تویى داراى جود و بخشش و رأفت و مهربانى
اللَّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَیَّ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلاَلِ وَ عَافِنِی فِی بَدَنِی وَ دِینِی وَ آمِنْ خَوْفِی‏
 اى خدا تو از رزق حلالت مرا روزى‏وسیع ده و سلامتى و آسایش در تن و دینم عطا فرما و در خوف و هراسم ایمنى عطا كن
وَ أَعْتِقْ رَقَبَتِی مِنَ النَّارِ اللَّهُمَّ لاَ تَمْكُرْ بِی وَ لاَ تَسْتَدْرِجْنِی وَ لاَ تَخْدَعْنِی وَ ادْرَأْ عَنِّی شَرَّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ‏
 و از آتش دوزخم آزاد گردان اى خدا مرا به مكر خود مبتلا مگردان و به عذاب استدراج به عقوبت سختم مگیر و مرا رسوا مكن و شر فاسقان جن و انس را از من دور ساز
پس سر و دیده خود را به سوى آسمان بلند كرد و از دیده‏هاى مباركش آب مى‏ریخت مانند دو مشك و به صداى بلند گفت‏
یَا أَسْمَعَ السَّامِعِینَ یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ وَ یَا أَسْرَعَ الْحَاسِبِینَ وَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏
 اى شنواترین شنوندگان و بیناترین بینایان و سریعترین محاسبان و مهربانترین مهربانان عالم
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ السَّادَةِ الْمَیَامِینِ‏
 درود فرست بر محمد (ص) و آل او كه بزرگان و با خیر و بركت‏ترین عالمیانند
وَ أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ حَاجَتِیَ الَّتِی إِنْ أَعْطَیْتَنِیهَا لَمْ یَضُرَّنِی مَا مَنَعْتَنِی‏
 و از تو اى خدا درخواست دارم آن حاجتم را كه اگر عطا كنى دیگر از هر چه محرومم كنى زیان ندارم
وَ إِنْ مَنَعْتَنِیهَا لَمْ یَنْفَعْنِی مَا أَعْطَیْتَنِی أَسْأَلُكَ فَكَاكَ رَقَبَتِی مِنَ النَّارِ
 و اگر آن حاجتم روا نسازى دیگر هر چه عطا كنى نفعى به حالم ندارد درخواست دارم كه از آتش دوزخم رهایى بخشى
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِیكَ لَكَ لَكَ الْمُلْكُ وَ لَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ یَا رَبِّ یَا رَبِ‏
 خدایى جز تو نیست كه یكتایى و شریك ندارى و ملك وجود و ستایش مخصوص توست و تو بر هر چیز قادرى اى پروردگار اى پروردگار عالم
پس مكرر مى‏گفت یا رب و كسانى كه دور آن حضرت بودند تمام گوش داده بودند به دعاى آن حضرت و اكتفا كرده بودند به آمین گفتن پس صداهایشان بلند شد به گریستن با آن حضرت تا غروب كرد آفتاب و بار كردند و روانه جانب مشعر الحرام شدند مؤلف گوید كه كفعمى دعاى عرفه امام حسین علیه السلام را در بلد الامین تا اینجا نقل فرموده و علامه مجلسى در زاد المعاد این دعاى شریف را موافق روایت كفعمى ایراد نموده و لكن سید بن طاوس در اقبال بعد از یا رب یا رب یا رب این زیادتى را ذكر فرموده‏
إِلَهِی أَنَا الْفَقِیرُ فِی غِنَایَ فَكَیْفَ لاَ أَكُونُ فَقِیراً فِی فَقْرِی‏
 اى خداى من در وقت غنا و ثروت فقیرم و به تو محتاجم تا چه رسد به هنگام فقر و بینوایى
إِلَهِی أَنَا الْجَاهِلُ فِی عِلْمِی فَكَیْفَ لاَ أَكُونُ جَهُولاً فِی جَهْلِی‏
 اى خداى من در حال دانایى باز نادانم تا چه رسد به وقت نادانى
إِلَهِی إِنَّ اخْتِلاَفَ تَدْبِیرِكَ وَ سُرْعَةَ طَوَاءِ مَقَادِیرِكَ مَنَعَا عِبَادَكَ الْعَارِفِینَ بِكَ عَنِ السُّكُونِ إِلَى عَطَاءٍ وَ الْیَأْسِ مِنْكَ فِی بَلاَءٍ
 اى خدا پس تدبیرت مختلف و گوناگون و تقدیراتت سریع التحول‏است بندگان با معرفتت را این تدبیر و تقدیر مانع مى‏شود از اینكه بر عطاء و نعمتت آرام یافته و خاطر جمع شوند یا در بلا و سختى از لطفت ناامید باشند
إِلَهِی مِنِّی مَا یَلِیقُ بِلُؤْمِی وَ مِنْكَ مَا یَلِیقُ بِكَرَمِكَ‏
 اى خدا از من آن سزد كه به مقام بزرگوارى و كرمت شایسته است
إِلَهِی وَصَفْتَ نَفْسَكَ بِاللُّطْفِ وَ الرَّأْفَةِ لِی قَبْلَ وُجُودِ ضَعْفِی أَ فَتَمْنَعُنِی مِنْهُمَا بَعْدَ وُجُودِ ضَعْفِی‏
 اى خدا تو پیش از آنكه این وجود ضعیف مرا بیافرینى خود را به رحمت و لطف با من توصیف كردى آیا اكنون بر این وجود ناتوان از آن لطف و رحمت منع خواهى كرد
إِلَهِی إِنْ ظَهَرَتِ الْمَحَاسِنُ مِنِّی فَبِفَضْلِكَ وَ لَكَ الْمِنَّةُ عَلَیَ‏
 اى خدا اگر كارهاى نیكویى از من پدید آید آن از فضل و عطاى توست و تو را بر من منت است
وَ إِنْ ظَهَرَتِ الْمَسَاوِی مِنِّی فَبِعَدْلِكَ وَ لَكَ الْحُجَّةُ عَلَیَ‏
 و اگر اعمال زشتى آشكار گردد آن به عدل توست و تو را بر من حجت است
إِلَهِى كَیْفَ تَكِلُنِی وَ قَدْ تَكَفَّلْتَ لِی (تَوَكَّلْتُ) وَ كَیْفَ أُضَامُ وَ أَنْتَ النَّاصِرُ لِی أَمْ كَیْفَ أَخِیبُ وَ أَنْتَ الْحَفِیُّ بِی‏
 اى خدا چگونه مرا بخود وا مى‏گذارى در صورتیكه تو خود متكفل امور هستى یا چگونه كسى بر من ظلم تواند كرد در صورتیكه تو ناصر و یاور من هستى و چگونه من از لطفت محروم مانم در صورتیكه تو در حق من رؤف و مهربانى
هَا أَنَا أَتَوَسَّلُ إِلَیْكَ بِفَقْرِی إِلَیْكَ وَ كَیْفَ أَتَوَسَّلُ إِلَیْكَ بِمَا هُوَ مَحَالٌ أَنْ یَصِلَ إِلَیْكَ‏
 آرى من بدرگاهت بفقر و بیچارگیم متوسل مى‏شوم و چگونه فقر كه راه به ناحیه قدس تو ندارد وسیله من تواند بود
أَمْ كَیْفَ أَشْكُو إِلَیْكَ حَالِی وَ هُوَ لاَ یَخْفَى عَلَیْكَ أَمْ كَیْفَ أُتَرْجِمُ بِمَقَالِی وَ هُوَ مِنْكَ بَرَزٌ إِلَیْكَ‏
 یا من چگونه از حال خود بر تو شكایت كنم در صورتیكه حالم بر تو پنهان نیست یا چگونه سخنم ترجمان درون تواند بود در صورتیكه آن سخن تو آشكار بسوى تو مى‏گردد
أَمْ كَیْفَ تُخَیِّبُ آمَالِی وَ هِیَ قَدْ وَفَدَتْ إِلَیْكَ‏
 یا چگونه تو از امید و آرزوهایى كه به كرمت دارم ناامیدم خواهى كرد در صورتیكه آن آرزوها بر درگاه چون تو كریمى وارد است
أَمْ كَیْفَ لاَ تُحْسِنُ أَحْوَالِی وَ بِكَ قَامَتْ إِلَهِی مَا أَلْطَفَكَ بِی مَعَ عَظِیمِ جَهْلِی وَ مَا أَرْحَمَكَ بِی مَعَ قَبِیحِ فِعْلِی‏
 یا چگونه احوال مرا نیكو نگردانى و حال آنكه قیام احوالم به توست اى خدا چقدر تو با من لطف و محبت دارى با آنكه جهل و ناسپاسیم بسیار است و چقدر در حق من مهربانى با آنكه كردارم زشت است
إِلَهِی مَا أَقْرَبَكَ مِنِّی وَ أَبْعَدَنِی عَنْكَ وَ مَا أَرْأَفَكَ بِی فَمَا الَّذِی یَحْجُبُنِی عَنْكَ‏
 اى خدا تو چه اندازه بمن نزدیكى و من تا چه حد از تو دورم و چقدر تو با من رأفت دارى و باز آن چیست كه مرا از تو محجوب داشته
إِلَهِی عَلِمْتُ بِاخْتِلاَفِ الْآثَارِ وَ تَنَقُّلاَتِ الْأَطْوَارِ أَنَّ مُرَادَكَ مِنِّی أَنْ تَتَعَرَّفَ إِلَیَّ فِی كُلِّ شَیْ‏ءٍ حَتَّى لاَ أَجْهَلَكَ فِی شَیْ‏ءٍ
 اى خدا من از اختلاف تأثرات و گوناگون شدن تحولات جهان بر من دانستم غرض تو از آفرینشم آن است كه تو خود را در هر چیز بمن شناسا كنى و من‏در هیچ یك از امور عالم از تو غافل و جاهل نباشم
إِلَهِی كُلَّمَا أَخْرَسَنِی لُؤْمِی أَنْطَقَنِی كَرَمُكَ وَ كُلَّمَا آیَسَتْنِی أَوْصَافِی أَطْمَعَتْنِی مِنَنُكَ‏
 اى خدا هر چه بى‏قدرى و خواریم زبان مرا لال میكند كرم و بزرگواریت باز نطقم را گویا میگرداند و هر چه اوصاف من مرا مأیوس مى‏سازد احسان تو مرا به طمع مى‏آورد
إِلَهِی مَنْ كَانَتْ مَحَاسِنُهُ مَسَاوِیَ فَكَیْفَ لاَ تَكُونُ مَسَاوِیهِ مَسَاوِیَ وَ مَنْ كَانَتْ حَقَائِقُهُ دَعَاوِیَ فَكَیْفَ لاَ تَكُونُ دَعَاوِیهِ دَعَاوِیَ‏
 اى خدا كسى كه محاسن و خوبیهایش بدى است پس چگونه زشتى و بدیهایش بد نخواهد بود و كسى كه حقیقتهایش دعوى باطل است چگونه دعوى بى‏حقیقتش باطل نخواهد بود
إِلَهِی حُكْمُكَ النَّافِذُ وَ مَشِیَّتُكَ الْقَاهِرَةُ لَمْ یَتْرُكَا لِذِی مَقَالٍ مَقَالاً وَ لاَ لِذِی حَالٍ حَالاً
 اى خدا فرمان نافذ مشیت قاهر غالبت نه جاى سخن بر گوینده باقى گذارد و نه حال ثابتى بر صاحب حالى
إِلَهِی كَمْ مِنْ طَاعَةٍ بَنَیْتُهَا وَ حَالَةٍ شَیَّدْتُهَا هَدَمَ اعْتِمَادِی عَلَیْهَا عَدْلُكَ بَلْ أَقَالَنِی مِنْهَا فَضْلُكَ‏
 اى خدا چه بسیار شد كه بناى طاعتى گزاردم و عزم محكم نمودم و آن عزم و بناى مرا عدل تو منهدم ساخت، نه، بلكه فضل تو مرا از آن عزم برگردانید
إِلَهِی إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّی وَ إِنْ لَمْ تَدُمِ الطَّاعَةُ مِنِّی فِعْلاً جَزْماً فَقَدْ دَامَتْ مَحَبَّةً وَ عَزْماً
 اى خدا تو خود مى‏دانى و آگاهى كه اگر من در مقام عمل دایم به طاعتت اشتغال ندارم البته در دل عزم محبت و طاعتت را دایم دارم
إِلَهِی كَیْفَ أَعْزِمُ وَ أَنْتَ الْقَاهِرُ وَ كَیْفَ لاَ أَعْزِمُ وَ أَنْتَ الْآمِرُ
 اى خدا چگونه بر كار طاعتت عزم كنم و حال آنكه تویى قاهر و چگونه عزم نكنم در صورتى كه تویى آمر
إِلَهِی تَرَدُّدِی فِی الْآثَارِ یُوجِبُ بُعْدَ الْمَزَارِ فَاجْمَعْنِی عَلَیْكَ بِخِدْمَةٍ تُوصِلُنِی إِلَیْكَ‏
 اى خدا چون به یكایك آثار كه براى شناسائیت توجه كنم راه وصول و شهودت بر من دور گردد پس مرا خدمتى فرما كه بوصال و شهود جمالت زود رساند
كَیْفَ یُسْتَدَلُّ عَلَیْكَ بِمَا هُوَ فِی وُجُودِهِ مُفْتَقِرٌ إِلَیْكَ‏
 چگونه من به آثارى كه در وجود خود محتاج تواند بر وجود تو استدلال كنم
أَ یَكُونُ لِغَیْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ مَا لَیْسَ لَكَ حَتَّى یَكُونَ هُوَ الْمُظْهِرَ لَكَ‏
 آیا موجودى غیر تو ظهورى دارد كه از آن ظهور و پیدایى تو نیست تا او سبب پیدایى تو شود
مَتَى غِبْتَ حَتَّى تَحْتَاجَ إِلَى دَلِیلٍ یَدُلُّ عَلَیْكَ‏
 تو كى از نظر پنهانى تا به دلیل و برهان محتاج باشى
وَ مَتَى بَعُدْتَ حَتَّى تَكُونَ الْآثَارُ هِیَ الَّتِی تُوصِلُ إِلَیْكَ‏
 و كى از ما دور شدى تا آثار و مخلوقات ما را به تو نزدیك سازد
عَمِیَتْ عَیْنٌ لاَ تَرَاكَ عَلَیْهَا رَقِیباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّكَ نَصِیباً
 كور باد چشمى كه تو را نمى‏بیند با آنكه همیشه تو مراقب و همنشین او هستى و در زیان باد بنده‏اى كه نصیبى از عشق و محبت نیافت
إِلَهِی أَمَرْتَ بِالرُّجُوعِ إِلَى الْآثَارِ فَأَرْجِعْنِی إِلَیْكَ بِكِسْوَةِ الْأَنْوَارِ وَ هِدَایَةِ الاِسْتِبْصَارِ
 اى خداتو امر كردى كه خلق براى شناسائیت رجوع به آثار كنند اما مرا رجوع ده به تجلیات انوار و به رهنمایى مشاهده و استبصار
حَتَّى أَرْجِعَ إِلَیْكَ مِنْهَا كَمَا دَخَلْتُ إِلَیْكَ مِنْهَا مَصُونَ السِّرِّ عَنِ النَّظَرِ إِلَیْهَا
 تا بى توجه به آثار به شهود حضرتت نایل گردم كه چون به مقام معرفت وارد شوم سر درونم توجه به آثار نكرده
وَ مَرْفُوعَ الْهِمَّةِ عَنِ الاِعْتِمَادِ عَلَیْهَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ
 و همتم بلندتر از نظر به آنها باشد كه تنها تو بر هر چیز توانایى
إِلَهِی هَذَا ذُلِّی ظَاهِرٌ بَیْنَ یَدَیْكَ وَ هَذَا حَالِی لاَ یَخْفَى عَلَیْكَ مِنْكَ أَطْلُبُ الْوُصُولَ إِلَیْكَ‏
 اى خدا من این بنده‏ام كه ذلت و خواریم نزدت پیداست و این حال پریشانم كه از تو پنهان نیست از تو اى خدا وصال تو را مى‏خواهم
وَ بِكَ أَسْتَدِلُّ عَلَیْكَ فَاهْدِنِی بِنُورِكَ إِلَیْكَ وَ أَقِمْنِی بِصِدْقِ الْعُبُودِیَّةِ بَیْنَ یَدَیْكَ‏
 و به وجود تو دلیل بر وجود تو مى‏طلبم پس مرا به نور خود به كوى وصالت رهبرى كن و به صدق و خلوص بندگى در حضورت پایدار گردان
إِلَهِی عَلِّمْنِی مِنْ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ وَ صُنِّی بِسِتْرِكَ الْمَصُونِ‏
 اى خدا مرا از علم مخزون خود بیاموز و در سرا پرده خود محفوظ دار
إِلَهِی حَقِّقْنِی بِحَقَائِقِ أَهْلِ الْقُرْبِ وَ اسْلُكْ بِی مَسْلَكَ أَهْلِ الْجَذْبِ‏
 اى خدا روانم را به حقایق مقربان درگاهت بیاراى و به مسلك و طریقه مجذوبان رهسپار ساز
إِلَهِی أَغْنِنِی بِتَدْبِیرِكَ لِی عَنْ تَدْبِیرِی وَ بِاخْتِیَارِكَ عَنِ اخْتِیَارِی وَ أَوْقِفْنِی عَلَى مَرَاكِزِ اضْطِرَارِی‏
 اى خدا مرا به علم و تدبیر كاملت از تدبیرم در كار خویش بى‏نیاز گردان و به اختیار خود امور دو عالمم را منظم ساز و به اختیار من كارم را وامگذار و در مواضع اضطرار و پریشانى مرا واقف گردان
إِلَهِی أَخْرِجْنِی مِنْ ذُلِّ نَفْسِی وَ طَهِّرْنِی مِنْ شَكِّی وَ شِرْكِی قَبْلَ حُلُولِ رَمْسِی‏
 اى خدا مرا از خوارى نفسم رهایى ده و از پلیدى شك و شرك جانم پاك ساز پیش از آنكه مرگم فرا رسد
بِكَ أَنْتَصِرُ فَانْصُرْنِی وَ عَلَیْكَ أَتَوَكَّلُ فَلاَ تَكِلْنِی وَ إِیَّاكَ أَسْأَلُ فَلاَ تُخَیِّبْنِی وَ فِی فَضْلِكَ أَرْغَبُ فَلاَ تَحْرِمْنِی‏
 من از تو یارى مى‏طلبم مرا یارى فرما و بر تو توكل مى‏كنم پس مرا وا مگذار و از تو درخواست مى‏كنم پس ناامیدم مگردان و به تفضل و كرم تو چشم دارم پس محرومم مساز
وَ بِجَنَابِكَ أَنْتَسِبُ فَلاَ تُبْعِدْنِی وَ بِبَابِكَ أَقِفُ فَلاَ تَطْرُدْنِی‏
 و به بندگى حضرتت خود را منتسب مى‏دانم پس دورم از الطافت مگردان و بدرگاه كرمت آمده‏ام از آن درگاهم مران
إِلَهِی تَقَدَّسَ رِضَاكَ أَنْ یَكُونَ لَهُ عِلَّةٌ مِنْكَ فَكَیْفَ یَكُونُ لَهُ عِلَّةٌ مِنِّی‏
 اى خدا خوشنودى و محبتت منزه‏تر از آن است كه از طرف تو نقص و عیب یابد پس چگونه از طرف من تواند یافت با آنكه محبتت ببندگان ذاتى است ذى سببى از طرف توهم معلل نخواهد بود
إِلَهِی أَنْتَ الْغَنِیُّ بِذَاتِكَ أَنْ یَصِلَ إِلَیْكَ النَّفْعُ مِنْكَ فَكَیْفَ لاَ تَكُونُ غَنِیّاً عَنِّی‏
 اى خدا تو غنى به ذات خودى و نفعى از طرف تو به ذاتت عاید نگردد پس چگونه از من مستغنى نباشى
إِلَهِی إِنَّ الْقَضَاءَ وَ الْقَدَرَ یُمَنِّینِی وَ إِنَّ الْهَوَى بِوَثَائِقِ الشَّهْوَةِ أَسَرَنِی‏
 اى خدا قضا و قدر تو مرا آرزومند مى‏كند و هواى نفس به زنجیر علاقه‏هاى شهوت اسیر مى‏گرداند
فَكُنْ أَنْتَ النَّصِیرَ لِی حَتَّى تَنْصُرَنِی وَ تُبَصِّرَنِی وَ أَغْنِنِی بِفَضْلِكَ حَتَّى أَسْتَغْنِیَ بِكَ عَنْ طَلَبِی‏
 پس تو اى خدا مرا یارى كن و بصیرت و بینایى ده و بر نفسم غلبه و نصرت بخش و به فضل و كرمت مرا غنى گردان تا به لطف تو از سعى و طلب خود بى‏نیاز گردم
أَنْتَ الَّذِی أَشْرَقْتَ الْأَنْوَارَ فِی قُلُوبِ أَوْلِیَائِكَ حَتَّى عَرَفُوكَ وَ وَحَّدُوكَ‏
 تویى كه به انوار تجلى بر دل اولیاء و خاصانت اشراق كردى تا به مقام معرفت نایل شدند و تو را به یكتایى شناختند
وَ أَنْتَ الَّذِی أَزَلْتَ الْأَغْیَارَ عَنْ قُلُوبِ أَحِبَّائِكَ حَتَّى لَمْ یُحِبُّوا سِوَاكَ وَ لَمْ یَلْجَئُوا إِلَى غَیْرِكَ‏
 تویى كه از دل دوستان و مشتاقانت توجه اغیار را محو كردى تا غیر تو را دوست نداشته و جز درگاهت به جایى پناه نبرند
أَنْتَ الْمُونِسُ لَهُمْ حَیْثُ أَوْحَشَتْهُمُ الْعَوَالِمُ‏
 تویى یار و مونس آنان چون عوالم آنها را متوحش سازند
وَ أَنْتَ الَّذِی هَدَیْتَهُمْ حَیْثُ اسْتَبَانَتْ لَهُمُ الْمَعَالِمُ مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِی فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ‏
 تویى كه چون آنان از هر نشان و برهان دور شدند خود آنان را راهنمایى كردى آنكه تو را نیافت چه یافته و آنكه تو را یافت چه نیافته است
لَقَدْ خَابَ مَنْ رَضِیَ دُونَكَ بَدَلاً وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغَى عَنْكَ مُتَحَوِّلاً كَیْفَ یُرْجَى سِوَاكَ‏
 هر كس به هر چه غیر تو مایل شد از هر چیز محروم شد و هر كه روى طلب از تو گردانید زیانكار گردید چگونه چشم امید به غیر تو كنند
وَ أَنْتَ مَا قَطَعْتَ الْإِحْسَانَ وَ كَیْفَ یُطْلَبُ مِنْ غَیْرِكَ وَ أَنْتَ مَا بَدَّلْتَ عَادَةَ الاِمْتِنَانِ‏
 در صورتى كه تو هرگز قطع احسان از بندگان نكرده و نخواهى كرد و چگونه از غیر تو چیزى طلبند و حال آنكه تو عادت لطفت را تغییر نداده و نخواهى داد
یَا مَنْ أَذَاقَ أَحِبَّاءَهُ حَلاَوَةَ الْمُؤَانَسَةِ فَقَامُوا بَیْنَ یَدَیْهِ مُتَمَلِّقِینَ‏
 اى آنكه شیرینى انست را به دوستانت چشانیدى تا تنها در حضور تو به تملق ایستادند
وَ یَا مَنْ أَلْبَسَ أَوْلِیَاءَهُ مَلاَبِسَ هَیْبَتِهِ فَقَامُوا بَیْنَ یَدَیْهِ مُسْتَغْفِرِینَ‏
 اى آنكه اولیاء و خاصانت را به لباس هیبت و جلال بیاراستى تا در حضرتت عذر خواه آمد و آمرزش طلبیدند
أَنْتَ الذَّاكِرُ قَبْلَ الذَّاكِرِینَ وَ أَنْتَ الْبَادِی بِالْإِحْسَانِ قَبْلَ تَوَجُّهِ الْعَابِدِینَ‏
 تو یاد بندگان كنى قبل از آنكه بندگان از تو یاد كنند و تو ابتدا به احسان كنى پیش از آنكه عابدان به تو روى آرند
وَ أَنْتَ الْجَوَادُ بِالْعَطَاءِ قَبْلَ طَلَبِ الطَّالِبِینَ وَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ثُمَّ لِمَا وَهَبْتَ لَنَا مِنَ الْمُسْتَقْرِضِینَ‏
 تویى كه بجود و بخشش ذاتى بخلق عطا مى‏كنى پیش از آنكه طالبان حاجت درخواست كنند تو آن بخشنده بى‏عوضى كه ازآنچه به ما عطا كردى باز از ما قرض مى‏خواهى
إِلَهِی اطْلُبْنِی بِرَحْمَتِكَ حَتَّى أَصِلَ إِلَیْكَ وَ اجْذِبْنِی بِمَنِّكَ حَتَّى أُقْبِلَ عَلَیْكَ‏
 اى خدا مرا از در رحمتت بطلب تا به تو واصل شوم و به جاذبه احسانت مجذوبم كن تا یك جهت روى دل بسوى تو كنم
إِلَهِی إِنَّ رَجَائِی لاَ یَنْقَطِعُ عَنْكَ وَ إِنْ عَصَیْتُكَ كَمَا أَنَّ خَوْفِی لاَ یُزَایِلُنِی وَ إِنْ أَطَعْتُكَ‏
 اى خدا هرگز امیدم از تو قطع نمى‏شود هر چند نافرمانیت كنم چنانكه از دلم ترس تو برطرف نمى‏گردد هر چند اطاعتت كنم
فَقَدْ دَفَعَتْنِی الْعَوَالِمُ إِلَیْكَ وَ قَدْ أَوْقَعَنِی عِلْمِی بِكَرَمِكَ عَلَیْكَ‏
 كه مرا همه عالم بسوى تو افكند و آگاهیم به كرم و بزرگواریت مرا بدرگاه تو كشانید
إِلَهِی كَیْفَ أَخِیبُ وَ أَنْتَ أَمَلِی أَمْ كَیْفَ أُهَانُ وَ عَلَیْكَ مُتَّكَلِی‏
 اى خدا چگونه ناامید باشم در صورتیكه تو آرزوى منى یا چگونه كسم خوار تواند كرد با آنكه اعتمادم بر توست
إِلَهِی كَیْفَ أَسْتَعِزُّ وَ فِی الذِّلَّةِ أَرْكَزْتَنِی أَمْ كَیْفَ لاَ أَسْتَعِزُّ وَ إِلَیْكَ نَسَبْتَنِی‏
 اى خدا چگونه دعوى عزت كنم و حال آنكه مرا در ذلت متمكن ساخته‏اى و چگونه داراى تاج عزت نباشم در صورتیكه نسبت بندگى بتو دارم
إِلَهِی كَیْفَ لاَ أَفْتَقِرُ وَ أَنْتَ الَّذِی فِی الْفُقَرَاءِ أَقَمْتَنِی‏
 اى خدا چگونه فقیر و مسكین نباشم در صورتى كه توام در میان فقیران گماشتى
أَمْ كَیْفَ أَفْتَقِرُ وَ أَنْتَ الَّذِی بِجُودِكَ أَغْنَیْتَنِی وَ أَنْتَ الَّذِی لاَ إِلَهَ غَیْرُكَ‏
 و چگونه فقیر باشم با آنكه تو به جود و كرمت مرا بى‏نیاز گردانیدى و تویى آنكه جز تو خدایى نیست
تَعَرَّفْتَ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ فَمَا جَهِلَكَ شَیْ‏ءٌ
 تو خود را بر هر چیز معروف و مشهور ساختى كه هیچ موجودى از معرفتت جاهل نیست
وَ أَنْتَ الَّذِی تَعَرَّفْتَ إِلَیَّ فِی كُلِّ شَیْ‏ءٍ فَرَأَیْتُكَ ظَاهِراً فِی كُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ أَنْتَ الظَّاهِرُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ
 و تویى كه در همه موجودات تجلى كردى و خود را بمن نشان دادى در هر چیز آشكارا تو را دیدم تویى كه بر هر چیز پیدایى
یَا مَنِ اسْتَوَى بِرَحْمَانِیَّتِهِ فَصَارَ الْعَرْشُ غَیْباً فِی ذَاتِهِ مَحَقْتَ الْآثَارَ بِالْآثَارِ وَ مَحَوْتَ الْأَغْیَارَ بِمُحِیطَاتِ أَفْلاَكِ الْأَنْوَارِ
 اى آنكه برحمت واسعه و تجلى نور جمال بر همه عالم احاطه كردى تا آنكه عرش وجود امكانى در سطوع انوار وجوبیت پنهان گردید آثار وجودى را به آثار وجودى دیگر نابود كردى و اغیار را به احاطه مدار انوار تجلیات خود محو نمودى
یَا مَنِ احْتَجَبَ فِی سُرَادِقَاتِ عَرْشِهِ عَنْ أَنْ تُدْرِكَهُ الْأَبْصَارُ
 اى آنكه در سرا پرده‏هاى نور قاهر عرش جلالت از دیده‏ها پنهان گشتى
یَا مَنْ تَجَلَّى بِكَمَالِ بَهَائِهِ فَتَحَقَّقَتْ عَظَمَتُهُ الاِسْتِوَاءَ (مِنَ الاِسْتِوَاءِ) كَیْفَ تَخْفَى وَ أَنْتَ الظَّاهِرُ
 اى آنكه به كمال بهاء و نورانیتت تجلى كردى تا به عظمت و جلال تمام مراتب وجود را فرا گرفتى چگونه پنهانى با آنكه تو تنها پیدایى
أَمْ كَیْفَ تَغِیبُ وَ أَنْتَ الرَّقِیبُ الْحَاضِرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَحْدَهُ‏
 یا چگونه غایبى با آنكه تو تنها همه جا حاضر همه را نگهبانى و بر هرچیز توانا و مقتدرى و ستایش تنها مخصوص خداى یكتا است.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 19 آبان 1388 02:09 ق.ظ